عرشیان فرش‌نشین: نقدی بر کتاب آیه تطهیر و ارتباط آن با عصمت ائمه صفحه 13

پاسخ اول

بدون تردید قرآن کریم منبع هدایت است. این نکته از آیات فراوانی استفاده می‌شود و حتی دلالت برخی از آنها روشن‌تر از دلالت دو آیه‌ای است که نویسنده به آن استناد کرده است؛ برای نمونه خداوند می‌فرماید:

« ذلِکَ هُدَی اللهِ یَهْدی بِهِ مَنْ یَشاءُ وَ مَنْ یُضْلِلِ اللهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ ( زمر: ٢٣)»

این هدایت الهی است که هرکس را بخواهد با آن راهنمایی می‌کند و هرکس را خداوند گمراه سازد، هیچ راهنمایی برای او نخواهد بود.

خداوند هدایت را تنها در کتاب خود می‌داند و سرپیچی از آن را به گمراهی توصیف می‌کند. لکن باید پیروی از قرآن کریم در تمام ابعاد آن باشد؛ یعنی انسان باید از آنچه قرآن، آن را عامل گمراهی می‌داند، دوری کند و از آنچه مایه هدایت معرفی می‌کند، پیروی نماید. خداوند متعال، شیطان و خواهش‌های نفسانی انسان را عامل گمراهی معرفی می‌کند و می‌فرماید: « وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّیْطانِ» ؛ «و از گام‌های شیطان پیروی نکنید» . (انعام: ١۴٢) و در آیه دیگری از این سوره می‌فرماید:

« قُلْ لا أَتَّبِعُ أَهْواءَکُمْ قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدینَ» (انعام:۵۶)

بگو از هوی و هوس‌های شما پیروی نمی‌کنم. اگر چنین کنم، گمراه شده‌ام و از هدایت‌یافتگان نخواهم بود.

خداوند در سوره نجم، هرگونه پیروی پیامبر از خواهش‌های نفسانی