عرشیان فرش‌نشین: نقدی بر کتاب آیه تطهیر و ارتباط آن با عصمت ائمه صفحه 23

گزاره‌های بزرگ اعتقادی است؛

٣. آیه تطهیر به صراحت بر معصوم بودن هیچ‌کس دلالت نمی‌کند، چه رسد به اینکه بر عصمت افراد معینی دلالت کند.

بررسی مقدمه نخست

نویسنده در مقدمه نخست، دو ویژگی برای دلیلی ذکر می‌کند که اثبات گزاره‌های بزرگ اعتقادی را بر عهده دارد؛ یکی اینکه دلیل باید از آیات قرآن باشد و دیگر اینکه آیات بر مفهوم مورد نظر به صراحت دلالت کند و دلالت قطعی باشد. لکن وی هیچ توضیح و دلیلی ارائه نکرده است که چرا باید دلیل گزاره‌های بزرگ اعتقادی از آیات قرآن باشد. صرف اینکه مسئله‌ای، از گزاره‌های بزرگ اعتقادی است، دلیل بر این نمی‌شود که باید با آیات قرآن اثبات شود، بلکه همان‌گونه که در مقدمه گذشت، برخی از گزاره‌های اعتقادی را ابتدا نمی‌توان با آیات قرآن ثابت کرد. آیا گزاره‌ای مهم‌تر از گزاره اثبات خداوند وجود دارد؟ چگونه می‌توان برای کسی که به چنین گزاره‌ای عقیده ندارد و کافر است، خداوند را با آیات قرآن ثابت کرد و وی را به خداپرستی دعوت کرد. آیا به صرف ارائه آیه‌ای که بر وجود خدا و توحید دلالت قطعی دارد، آن کافر به این گزاره اعتقادی اساسی، دعوت خواهد شد؟ یا باید برای این منظور ابتدا با دلیل عقلی که

قرآن آن را «حکمت» نامیده است(1)، اصل وجود خدا، و آن‌گاه توحید و

1- « ادْعُ إِلی سَبیلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتی هِیَ أَحْسَن» ؛ «با حکمت و اندرز نیکو، به راه پروردگارت دعوت نما و با آنها به روشی که نیکوتر است، استدلال و مناظره کن» . نحل: ١٢۵