عرشیان فرش‌نشین: نقدی بر کتاب آیه تطهیر و ارتباط آن با عصمت ائمه صفحه 28

که باید دلیل بر گزاره‌های اعتقادی بزرگ، آیات با دلالت قطعی باشد. درحالی‌که هم‌مسلکان وی در اساسی‌ترین گزاره اعتقادی، بر آیات متشابه تکیه می‌کنند. اگر گفته شود ابن‌تیمیه آیات یادشده را متشابه نمی‌داند، در پاسخ گفته می‌شود آیه تطهیر را نیز کسی از آیات متشابه ندانسته است.

راه صحیح در مسائلی که دلیل اثبات آنها آیات قرآن است، چه در مسائل اعتقادی و چه در مسائل غیر اعتقادی، آن است که با کمک آیات محکم و آیاتی که دلالت قطعی دارند، آیات متشابه و آیاتی را که دلالت قطعی ندارند، معنا کرد. بنابراین آیات محکم، دلیل و مستند خواهند بود، نه آیات متشابه. اما آیاتی که نه متشابه‌اند و نه دلالت صریح و قطعی دارند، باید دلالت آنها را به کمک آیات دیگر روشن ساخت و در صورتی که به کمک آیات دیگر هم نتوانستیم به معنای آنها پی ببریم، باید براساس راهنمایی قرآن کریم، به سخنان پیامبر اکرم (ص) مراجعه کنیم؛ همان‌گونه که خداوند می‌فرماید:

« وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ (نحل: ۴۴)»

و بر تو نیز قرآن را نازل کردیم تا آنچه را که به سوی مردم نازل

شده است، برای آنها روشن سازی. شاید اندیشه کنند.

در این آیه شریفه خداوند رسول خود را بیانگر کتاب دانسته است. با توجه به این آیه، اگر معنای آیه‌ای به کمک سخنان پیامبر اکرم (ص) به خوبی روشن شود، چرا نتوان آن را دلیل گزاره دینی قرار داد؟ آیا در این صورت این عذر پذیرفته است که بگوییم دلالت آیه صریح نیست و