اعتقاد به آنچه در قرآن کریم و روایات متواتره از آن خبر داده شده از ایمان است و از شعب ایمان به غیب است.
اعتقاد به وجود خلیفة الله و حجة الله در هر زمان و خالی نماندن زمین از وجود حجت خدا، عقیدهای است که بر حسب تفاسیر معتبر از آیات متعدد قرآن کریم و روایات کثیره ثابت و مسلّم است. امیرالمؤمنین علیهالسلام برحسب روایت صحیح که در نهجالبلاغه نقل شده و شیعه و اهل سنّت آن را نقل نمودهاند میفرماید:
«اللَّهُمَّ بَلَی لَا تَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ قَائِمٍ للهِ بِحُجَّةٍ إِمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً وَ إِمَّا خَائِفاً مَغْمُوراً»[132].
اصل وجود حجت و امام در هر عصر و زمان- که در حال حاضر غایب است و در آخرالزمان هر وقت خدا اراده میفرماید ظهور میفرماید-، ضرورت دارد و تعبیر به منجی و مصلح از آن حضرت در لسان ما برای اعمال و انقلاب بزرگی است که به وسیله آن حضرت اتفاق میافتد و جهان پر از عدل و داد و علم و برکت میگردد.
اراده الهی بر این امر تعلّق گرفته چنانکه بر خلقت آسمانها و زمین و بعث انبیاء و رسل تعلّق گرفته است. این ضرورت و اعتقاد به آن، از شعب ضرورت خلقت و کل عالم و مخلوقات زمینی و آسمانی و کهکشانها و عرش و کرسی است که ایمان به اینکه همه مخلوقات خدا هستند و خداوند خالق همه است امری ضروری و انکار ناپذیر است.
در اینجا مطالب عالیه مهم بسیاری است که مجال طرح آنها نیست. اعتقاد به منجی یعنی حجت عصر و امام غائب بر حسب قاعدهی لطف، مثل اعتقاد به نبوّت و لزوم بعثت انبیاء حاصل است و اقتضاء اسماء الحسنی مثل الرّحمن،