آداب سخن و سخنوری صفحه 102

12. هدف، تربیت و اصلاح‌

اشاره

(هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الأُمِّیِّینَ رَسُولًا مِنْهُمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ) (1)

اوست آن کس که در میان بی‌سوادان فرستاده‌ای از خودشان برانگیخت، تا آیات او را بر آنان بخواند و پاکشان گرداند و کتاب و حکمت بدیشان بیاموزد، و] آنان [قطعاً پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند.

در یک محفل دینی و یا سخنرانی، تمامی امکانات مادی و معنوی در اختیار مبلّغ قرار می‌گیرد. وقت مخاطبین، فکر و ذهن آنها که از با ارزش‌ترین نعمت‌های الهی است در اختیار مبلغ است و یا به عبارت دیگر، مردم این نعمت‌های ارزشمند را در اختیار او می‌گذارند تا مطلبی بر معلوماتشان و نوری بر معرفتشان افزوده شود. مبلغ باید هدف خود را تبلیغ دین و رساندن پیام انبیا قرار دهد، تا در پرتو کلام قرآن و اولیای الهی (علیهم السلام)، مردم به نور هدایت دست یابند.

1- جمعه، 2