آداب سخن و سخنوری صفحه 103

وظیفه مبلّغ در مجالس ترحیم‌

بعضی از آفات سخنرانی‌های مبلّغین این است که، هدف‌ها به فراموشی سپرده شده و سخنان تحت تأثیر وقایع و انگیزه‌های دیگر قرار می‌گیرد. که از آن جمله می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

الف: تعریف و تمجید از اشخاصی که دارای فعالیت‌های نیکو و پسندیده‌ای هستند. تعریف از شخصی که معصوم نیست و احتمالًا در کنار کارهای به‌ظاهر پسندیده، رفتارهای ناپسند دیگری هم داشته باشد، که مبلغ و سخنران از آن بی خبر است، در حالی که مردمی که شنونده سخن او هستند آن عیب‌ها را می‌دانند و این تمجیدها موجب تمسخر و یا ریشخند حضار می‌شود. باید در این گونه مواقع، رفتار خوب و عمل پسندیده را تمجید کرد، نه شخص را، همانگونه که در تذکر دادن و نصیحت کردن، باید از عمل زشت فرد ابراز نارضایتی و انزجار کرد نه از شخص.

ب: در محافل سوگواری، مبلغ تمام هدف و همت خود را تزکیه حضار و استفاده صحیح از مجلس سوگواری و حضور عزاداران قرار دهد و در این مکان و زمان که همه دل‌ها متوجه عالم آخرت است تذکرات خود را متوجه حضار کند، تمجید از میت و ذکر کلماتی شبیه خلد آشیان، جنّت مکان و .... که مایه دلخوشی مصیبت دیدگان است، جز از دست دادن زمان نصیحت و فرصت انذار، چیز دیگری عاید مبلغ نمی‌کند.