آداب سخن و سخنوری صفحه 104

ج: در این گونه مجالس، وظیفه این است که معارف الهی و حکمت پروردگار و ارزش مؤمنین در اطاعت از خداوند را گوشزد کنیم، تسلیم مقدرات خدا بودن و همه مقدرات او را بر خواسته از حکمت دانستن، که از ویژگی‌های مهم مؤمن است، مورد توجه باشد و به پاداش صابرین در مصائب و اجر فراوان آنها اشاره شود و اینکه مؤمنان واقعی در مصائب شاکرند و صابر؛ به عالم آخرت توجه دارند و زندگی دنیا را محل گذر و منزل موقت می‌دانند.

روایات‌

1- امام رضا (ع) فرمود:

التَّهْنِئَةُ بِآجِلِ الثَّوَابِ أَوْلَی مِنَ التَّعْزِیَةِ بِعَاجِلٍ الْمُصِیبَةِ. (1)

تهنیت گفتن به خاطر ثواب فراوان آخرتی اولی وسزاوارتر است از تعزیه و تسلیت بر مصیبت دنیایی.

2- امام باقر (ع) فرمود:

تَعْزِیَةُ الْمُسْلِمِ لِلْمُسْلِمِ الَّذِی یُعَزِّیهِ اسْتِرْجَاعٌ عِنْدَهُ وَ تَذْکِرَةٌ لِلْمَوْتِ وَ مَا بَعْدَهُ وَ نَحْوُ هَذَا مِنَ الْکَلام. (2)

تعزیه و تسلیت مسلمان به برادرش به این است که، کلمه استرجاع را نزد او بخواند (إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ) و او را یادآوری به مرگ و بعد از مرگ و مانند آن از احوال قیامت کند.

1- میزان الحکمه، 7/ 310

2- همان، 30 (ص)