آداب سخن و سخنوری صفحه 14

تبلیغ دین، یاری دین خداست و خداوند به کسی که دین او را یاری کند وعده یاری داده است. پس اگر هدف مبلّغ، یاری دین خدا و رساندن پیام الهی به مردم است باید مطمئن باشد پروردگار او را یاری می‌کند، زیرا او خلف وعده نمی‌کند، این ما هستیم که باید در نیت خود اصلاحاتی را ایجاد کنیم و تکیه‌گاهی جز او را برای خود انتخاب نکنیم. تکیه‌گاه مبلّغ باید خدا باشد و بس. فکر، هوش و ذکاوت، جوانی، قدرت بیان و داشتن مطالب ناب و جالب توجه، هیچکدام نمی‌تواند قابل اعتماد باشد، چرا که توجه به این‌ها آفات فراوانی به بار می‌آورد که هر کدام در سقوط آدمی کافی است. کبر یا حسادت نسبت به دیگران و غفلت از ذات احدیت، هر کدام گناهی شکننده است و در مقابل، توجه به خداوند و توکل بر او، اعتماد به نفس و آرامش روحی را برای مبلّغ به ارمغان می‌آورد.

روایات‌

1- «سَأَلَ النَّبِیُ

(ص)

عَنْ جَبْرَئِیلَ مَا التَّوَکُّلُ عَلَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؟ فَقَالَ الْعِلْمُ بِأَنَّ الْمَخْلُوقَ لا یَضُرُّ وَ لا یَنْفَعُ وَ لا یُعْطِی وَ لا یَمْنَعُ وَ اسْتِعْمَالُ الْیَأْسِ مِنَ الْخَلْق» (1)

پیامبر اکرم (ص) از جبرئیل پرسید: توکل چیست؟ گفت: علم به این‌که مخلوق ضرر و نفعی نمی‌رسانند و بخشش و منع از جانب آنها نیست و حقیقتاً از خلق مأیوس و دل بریده باشد.

1- بحار الانوار، 71/ 138