- تقدیم به: 1
- اهمیت تبلیغ دین 2
- پیشگفتار 2
- بخش اوّل: بایستههای مبلّغ دین 6
- تذکّر 6
- 1. اخلاص 9
- فصل اول: فردی 9
- اشاره 9
- روایات 11
- اشاره 13
- 2. توکل 13
- روایات 14
- اشاره 16
- 3. ایمان راسخ به رازقیت پروردگار (مناعت طبع) 16
- روایات 18
- اشاره 19
- 4. توسل به اهل بیت (علیهم السلام) به ویژه به امام زمان (عج) 19
- روایات 21
- اشاره 22
- 5. علم برای عمل و تزکیه نفس 22
- روایات 24
- 6. تواضع و فروتنی در برابر مردم 26
- 7. دوری از شهرت طلبی 28
- اشاره 28
- روایات 29
- اشاره 31
- 8. پرهیز از گفتار به غیر علم و شجاعت در گفتن «نمیدانم» 31
- روایات 32
- اشاره 34
- فصل دوم: اجتماعی 34
- 1. بهرهگیری از اساتید بزرگ 34
- فواید انس با علما 36
- مشورت با دیگران (عرضه مطالب بر اساتید) 37
- روایات 38
- 2. برنامهریزی و تدوین بحث قبل از جلسه 41
- اشاره 41
- آرامش روحی 42
- تمرین قبل از اجرا 43
- ایجاد شبهه 43
- روایات 44
- اشاره 45
- 3. نوگرایی و نوآوری در شیوه تبلیغ 45
- ذکر لطایف شادیبخش در منبر 47
- روایات 48
- اشاره 50
- 4. ارتباط دوستانه با مخاطبین 50
- راه درست ایجاد انس با مخاطب 51
- روایات 53
- 5. احترام به آداب و رسوم فرهنگی مردم 54
- اشاره 54
- عدم ورود به منازعات فردی و محلی 55
- روایات 56
- 6. آراستگی ظاهری 57
- اشاره 57
- مبلّغ و تجمل گرایی! 58
- رعایت زی طلبگی 58
- سخنرانی و بیان معارف دین توسط غیر ملبّسین 59
- روایات 60
- فصل سوم: سخنرانی 62
- اشاره 62
- 1. محوریت قرآن و عترت 62
- مبلّغ باید: 63
- دین شناسی نه دین سرایی 65
- طلیعه سخن با نور قرآن 65
- روایات 65
- اشاره 68
- 2. خوف و رجاء 68
- روایات: 70
- 3. بهره گیری از ضرب المثل و ... 72
- اشاره 72
- یک خاطره، یک عبرت 73
- روایات 74
- اشاره 75
- 4. ذکر تاریخ و عبرتهای آن 75
- روایات 77
- اشاره 78
- 5. سخن در حد نیاز (دوری از افراط و تفریط) 78
- روایات 79
- اشاره 81
- 6. پرهیز از اطاله کلام 81
- روایات 82
- اطاله کلام بدون علت 82
- 7. علمی و عمیق ولی قابل درک و فهم 84
- اشاره 84
- روایات 85
- اشاره 87
- 8. محکم و متقن سخن گفتن 87
- روایات 89
- اشاره 90
- 9. اولویت سنجی با توجه به نیازهای واقعی مخاطبان 90
- چگونگی عکس العمل مخاطب 92
- روایات 93
- 10. رعایت مناسبتهای ویژه 95
- اشاره 95
- توجه به مناسبتهای ویژه متناسب با مستمعین 96
- روایات 97
- اشاره 98
- 11. توجه به نظم و انضباط در زمان جلسات 98
- رعایت تقوا در گرو رعایت نظم 99
- روایات 100
- 12. هدف، تربیت و اصلاح 102
- اشاره 102
- وظیفه مبلّغ در مجالس ترحیم 103
- روایات 104
- اشاره 105
- 13. حفظ آرامش و وقار 105
- علل تزلزل روحی 105
- روایات 106
- ذکر چند مورد: 107
- 14. پرهیز از گفتار، رفتار و حرکات اضافه و غیر ضروری 107
- اشاره 107
- روایات 109
- 15. نوشتن سخنان بعد از سخنرانی 110
- اشاره 110
- روایات 111
- فواید نوشتن و یادداشت کردن سخنان: 111
- 16. پرهیز از ورود به مباحث حزبی 113
- اشاره 113
- مبلّغ حق باشیم نه حزب خاص 114
- 17. استقلال در انتخاب موضوع 115
- اشاره 115
- سخن طبق وظیفه نه میل دیگران 116
- مبلّغ، ابزار دیگران 116
- روایات: 117
- یادآوری 119
- بخش دوم: روش سخنرانی 119
- 1. اهمیت بیان احکام 122
- فصل اوّل: بیان احکام و فروعات فقهیه 122
- 2. نکات مهم در بیان مسأله شرعی 124
- 3. روشهای بیان مسائل فقهی 129
- اشاره 137
- فصل دوم: بیان معارف دینی و اخلاقیات 137
- 1. شیوه بیان معارف دینی (در چهار مورد یاد شده) 139
- اول: تکیه بر استدلال 140
- 2. اعتقادات 140
- بیان اعتقادات از دو منظر مورد توجه است 140
- اشاره 140
- دوم: توجه دادن به تهذیب نفس 141
- 3. اخلاقیات 145
- 4. تفسیر 148
- 5. تاریخ 151
- اشاره 154
- بخش سوم: مرثیه خوانی 154
- فصل اوّل: نکات لازم و ضروری 157
- 1. مراجعه به کتابهای معتبر 157
- 2. نقل صحیح واقعه تاریخی 159
- اشاره 159
- یک خاطره، یک عبرت: 159
- 3. تأثیر پذیری از ذکر مصیبت 161
- انتخاب کلمات در شأن اهل بیت 163
- اشاره 163
- 4. حفظ شأن و جایگاه اهل بیت (علیهم السلام) 163
- پرهیز از ذکر مصائب سنگین 164
- نقل صحیح کلمات ائمه (علیهم السلام) 165
- 5. استفاده از اشعار 167
- 1. مدّاحی با مرثیه خوانی تفاوت دارد! 169
- فصل دوم: سخنی با مداحان عزیز 169
- 2. مدح در قالب اشعار 172
- 3. پندیات 174
- 4. سخن در حد معلومات 175
- داستانی از حضرت موسی (ع) 176
- 5. دنیا پاداش خادمان اهل بیت (علیهم السلام) نیست 176
- اشاره 176
- 6. لزوم اقدام شاعران و ذاکران فرهیخته و پیشکسوت 178
- 7. قابل توجه صاحبان هیئات و جلسات مذهبی 179
دوم: وصل مباحث اخلاقی به ذکر مصیبت
مبحث اخلاقی را به کیفیتی انتخاب کند که چندین داستان از زندگی ائمه (علیهم السلام) در آن داشته باشد. بعد از بیان داستانها و بیان آیات و روایات در این زمینه، قضیه و یا کرامتی را از آن امام بزرگواری که قصد ابراز ارادت به آن حضرت را دارد بیان کند، به طوری که آن قضیه از جهتی مرتبط با بحث اخلاقی او باشد و از جهتی دلهای مردم را به کرامت و بزرگواری ایشان متوجه کند و این کرامت را به واقعهای از وقایع شهادت آن حضرت گره زده و مصیبت را آغاز کند.
مثال: احترام و حقوق متقابل زن و شوهر را مطرح و به قضایایی از بزرگواری و آقایی امام مجتبی و یا امام جواد (علیهم السلام) اشاره میکند و بعد مظلومیت ایشان را در داشتن همسری ظالم که قاتل حضرت هم شده است مورد توجه قرار دهد و وارد ذکر مصیبت شود.
برای یافتن نمونههای دیگر، به کتاب سیدالشهدا «تألیف شهید دستغیب» که مشتمل بر 20 جلسه سخنرانی ایشان در ایام محرم الحرام است. مراجعه فرمایید.
برای توضیح بیشتر درباره مرثیهخوانی و ذکر مصیبت، به بخش سوم همین کتاب مراجعه فرمایید.