آداب سخن و سخنوری صفحه 159

2. نقل صحیح واقعه تاریخی‌

اشاره

از آفات ذکر مصیبت و مرثیه خوانی در جامعه ما، عدم مطالعه کافی از جانب وعاظ محترم و یا دیگران است که به اتکای شنیدن از فردی و یا عالمی،- گاهی هم همراه اضافات- به خاطر می‌سپارند و آن را می‌خوانند. اکثراً وقتی سؤال می‌شود که این نکته از مرثیه و یا مصیبت را از کجا بیان داشتید؟ می‌گویند: فلان عالم و یا فلان مداح چنین خوانده است. متأسفانه باید گفت، حق اهل بیت (علیهم السلام) در این قضایا ادا نشده است.

در مواردی که مطلبی را شنیده‌ایم وقتی به مدرک آن مراجعه می‌کنیم، می‌بینیم گوینده ناقص بیان کرده و بعضی از مطالب را هم به سلیقه خودش به آن قضیه افزوده است، لذا سفارش مؤکد می‌شود، در خواندن مراثی و مصیبت هرگز به دیگران تکیه نگردد و در صورت نقل آن، مأخذ و یا فردی را که از او شنیده‌ایم نام برده تا شنوندگان بدانند، ما نیز با اتکای به دیگری این قضیه را بیان کردیم.

یک خاطره، یک عبرت:

مداحی در یک مجلس عزاداری چنین می‌گفت: «پیامبر (ص) جنازه مردی یهودی را دیدند، برای تشییع او رفتند، بر او نماز خواندند، در قبر