آداب سخن و سخنوری صفحه 161

3. تأثیر پذیری از ذکر مصیبت‌

مبلغ دینی که با زبان خود معارف دینی را به مردم می‌رساند و مرثیه و مصیبت بر اهل بیت (علیهم السلام) را می‌خواند و دیگران را غرق در ماتم و اندوه و اشک و ناله می‌کند و باعث نزول رحمت و برکت بر آن محفل و مجلس می‌گردد، باید خود را نیز یکی از مستمعین فرض کند و قبل از این که برای دیگران بخواند برای خودش بخواند و گریه کند، بسوزد و بسوزاند، همچون شمع آب شود و نور دهد، ولی مع الاسف باید بگوییم که بعضی از مرثیه‌خوان‌ها از روحانی و غیر روحانی، فقط در حد یک ضبط صوت خود را تنزل داده‌اند، باعث بهره‌مندی و درک فیض دیگران می‌شوند ولی خود محروم‌تر از همه، مجلس را ترک می‌کنند. نه سوخته‌اند و نه دوست داشته‌اند که بسوزند و نه احساس نیاز به این سوختن در آن‌ها ایجاد شده است. به همین جهت است که بعضی زیبا می‌خوانند، خوب صدا را می‌لرزانند و حتی خوب به گریه می‌آورند ولی به دل نمی‌نشینند و در دل‌ها جایی ندارند و زود از خاطره‌ها محو می‌شوند.

پس بر مبلغ دین و مرثیه خوان است که اول برای خودش بخواند بعد برای دیگران، خودش با کسب معرفت بیشتر نسبت به اهل بیت (علیهم السلام)