- تقدیم به: 1
- اهمیت تبلیغ دین 2
- پیشگفتار 2
- بخش اوّل: بایستههای مبلّغ دین 6
- تذکّر 6
- 1. اخلاص 9
- فصل اول: فردی 9
- اشاره 9
- روایات 11
- اشاره 13
- 2. توکل 13
- روایات 14
- اشاره 16
- 3. ایمان راسخ به رازقیت پروردگار (مناعت طبع) 16
- روایات 18
- اشاره 19
- 4. توسل به اهل بیت (علیهم السلام) به ویژه به امام زمان (عج) 19
- روایات 21
- اشاره 22
- 5. علم برای عمل و تزکیه نفس 22
- روایات 24
- 6. تواضع و فروتنی در برابر مردم 26
- اشاره 28
- 7. دوری از شهرت طلبی 28
- روایات 29
- اشاره 31
- 8. پرهیز از گفتار به غیر علم و شجاعت در گفتن «نمیدانم» 31
- روایات 32
- اشاره 34
- فصل دوم: اجتماعی 34
- 1. بهرهگیری از اساتید بزرگ 34
- فواید انس با علما 36
- مشورت با دیگران (عرضه مطالب بر اساتید) 37
- روایات 38
- 2. برنامهریزی و تدوین بحث قبل از جلسه 41
- اشاره 41
- آرامش روحی 42
- ایجاد شبهه 43
- تمرین قبل از اجرا 43
- روایات 44
- 3. نوگرایی و نوآوری در شیوه تبلیغ 45
- اشاره 45
- ذکر لطایف شادیبخش در منبر 47
- روایات 48
- اشاره 50
- 4. ارتباط دوستانه با مخاطبین 50
- راه درست ایجاد انس با مخاطب 51
- روایات 53
- 5. احترام به آداب و رسوم فرهنگی مردم 54
- اشاره 54
- عدم ورود به منازعات فردی و محلی 55
- روایات 56
- اشاره 57
- 6. آراستگی ظاهری 57
- رعایت زی طلبگی 58
- مبلّغ و تجمل گرایی! 58
- سخنرانی و بیان معارف دین توسط غیر ملبّسین 59
- روایات 60
- اشاره 62
- فصل سوم: سخنرانی 62
- 1. محوریت قرآن و عترت 62
- مبلّغ باید: 63
- طلیعه سخن با نور قرآن 65
- روایات 65
- دین شناسی نه دین سرایی 65
- 2. خوف و رجاء 68
- اشاره 68
- روایات: 70
- 3. بهره گیری از ضرب المثل و ... 72
- اشاره 72
- یک خاطره، یک عبرت 73
- روایات 74
- اشاره 75
- 4. ذکر تاریخ و عبرتهای آن 75
- روایات 77
- 5. سخن در حد نیاز (دوری از افراط و تفریط) 78
- اشاره 78
- روایات 79
- 6. پرهیز از اطاله کلام 81
- اشاره 81
- روایات 82
- اطاله کلام بدون علت 82
- اشاره 84
- 7. علمی و عمیق ولی قابل درک و فهم 84
- روایات 85
- اشاره 87
- 8. محکم و متقن سخن گفتن 87
- روایات 89
- 9. اولویت سنجی با توجه به نیازهای واقعی مخاطبان 90
- اشاره 90
- چگونگی عکس العمل مخاطب 92
- روایات 93
- اشاره 95
- 10. رعایت مناسبتهای ویژه 95
- توجه به مناسبتهای ویژه متناسب با مستمعین 96
- روایات 97
- اشاره 98
- 11. توجه به نظم و انضباط در زمان جلسات 98
- رعایت تقوا در گرو رعایت نظم 99
- روایات 100
- اشاره 102
- 12. هدف، تربیت و اصلاح 102
- وظیفه مبلّغ در مجالس ترحیم 103
- روایات 104
- 13. حفظ آرامش و وقار 105
- اشاره 105
- علل تزلزل روحی 105
- روایات 106
- ذکر چند مورد: 107
- اشاره 107
- 14. پرهیز از گفتار، رفتار و حرکات اضافه و غیر ضروری 107
- روایات 109
- 15. نوشتن سخنان بعد از سخنرانی 110
- اشاره 110
- روایات 111
- فواید نوشتن و یادداشت کردن سخنان: 111
- 16. پرهیز از ورود به مباحث حزبی 113
- اشاره 113
- مبلّغ حق باشیم نه حزب خاص 114
- 17. استقلال در انتخاب موضوع 115
- اشاره 115
- سخن طبق وظیفه نه میل دیگران 116
- مبلّغ، ابزار دیگران 116
- روایات: 117
- بخش دوم: روش سخنرانی 119
- یادآوری 119
- 1. اهمیت بیان احکام 122
- فصل اوّل: بیان احکام و فروعات فقهیه 122
- 2. نکات مهم در بیان مسأله شرعی 124
- 3. روشهای بیان مسائل فقهی 129
- فصل دوم: بیان معارف دینی و اخلاقیات 137
- اشاره 137
- 1. شیوه بیان معارف دینی (در چهار مورد یاد شده) 139
- بیان اعتقادات از دو منظر مورد توجه است 140
- اول: تکیه بر استدلال 140
- اشاره 140
- 2. اعتقادات 140
- دوم: توجه دادن به تهذیب نفس 141
- 3. اخلاقیات 145
- 4. تفسیر 148
- 5. تاریخ 151
- اشاره 154
- بخش سوم: مرثیه خوانی 154
- فصل اوّل: نکات لازم و ضروری 157
- 1. مراجعه به کتابهای معتبر 157
- یک خاطره، یک عبرت: 159
- 2. نقل صحیح واقعه تاریخی 159
- اشاره 159
- 3. تأثیر پذیری از ذکر مصیبت 161
- انتخاب کلمات در شأن اهل بیت 163
- اشاره 163
- 4. حفظ شأن و جایگاه اهل بیت (علیهم السلام) 163
- پرهیز از ذکر مصائب سنگین 164
- نقل صحیح کلمات ائمه (علیهم السلام) 165
- 5. استفاده از اشعار 167
- 1. مدّاحی با مرثیه خوانی تفاوت دارد! 169
- فصل دوم: سخنی با مداحان عزیز 169
- 2. مدح در قالب اشعار 172
- 3. پندیات 174
- 4. سخن در حد معلومات 175
- اشاره 176
- 5. دنیا پاداش خادمان اهل بیت (علیهم السلام) نیست 176
- داستانی از حضرت موسی (ع) 176
- 6. لزوم اقدام شاعران و ذاکران فرهیخته و پیشکسوت 178
- 7. قابل توجه صاحبان هیئات و جلسات مذهبی 179
4. حفظ شأن و جایگاه اهل بیت (علیهم السلام)
اشاره
همان گونه که قبلًا گذشت عظمت حُجَج طاهرین الهی اقتضا میکند همیشه در حفظ شأن و جایگاه آنان کوشا بوده و از هر سخن یا رفتاری که آنان را تضعیف کند پرهیز شود. همانگونه که خداوند متعال در قرآن، در سوره حجرات، مجازات بیادبی در گفتار نسبت به پیامبر اکرم (ص) را حبط همه اعمال خوب میداند، پس نوع سخن و چینش کلمات و انتخاب واژهها در مورد پیامبر (ص) و اهل بیت او باید همراه با دقت و وسواس بیشتری باشد. در این باره بحث مفصلی است که در «شیوه سخن در کلام خالق سخن» به آن پرداخته ایم لکن در اینجا به مناسبت این نوشتار به چند نکته اشاره میکنیم.
انتخاب کلمات در شأن اهل بیت
پرهیز از بکار بردن کلماتی که حاکی از ضعف و یا تحقیر نسبت به اهلبیت (علیهم السلام) باشد، مثلًا کلماتی مثل بیچارهام یا درماندهام و یا همه درها به رویم بسته شد- ولو در قالب شعر و یا زبان حال باشد- صحیح نیست؛ چرا که این واژهها و مفاهیم آنها در مورد آنان که همه امورشان برخواسته از حکمت و تعقل است معنا ندارد.