آداب سخن و سخنوری صفحه 26

6. تواضع و فروتنی در برابر مردم‌

(وَ أَنْذِرْ عَشِیرَتَکَ الأَقْرَبِینَ* وَ اخْفِضْ جَناحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ* فَإِنْ عَصَوْکَ فَقُلْ إِنِّی بَرِی‌ءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ* وَ تَوَکَّلْ عَلَی الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ) (1)

و خویشانِ نزدیکت را هشدار ده. و برای آن مؤمنانی که تو را پیروی کرده‌اند، بال خود را فرو گستر. و اگر تو را نافرمانی کردند، بگو: «من از آنچه می‌کنید بیزارم. و بر] خدایِ [عزیزِ مهربان توکّل کن.

گسترش دین در طول زمان علاوه بر علما و دانشمندان دینی، مدیون مؤمنینی است که خالصانه دین را پذیرفتند و در برابر آن تسلیم بودند. انسان‌های پاک و بی پیرایه که به عشق الهی و اسلام و مخصوصاً اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام)، برای کسب ثواب‌ها در مجالس و محافل وعظ شرکت کردند، این مجالس را برپا نمودند و خدمتگزاری کردند، تا یک عالم دینی بتواند در آن به وعظ و خطابه بپردازد که اگر این پاکان از مؤمنین و عشق آنان به آل پیامبر نبود قطعاً برای واعظ دین و یک مبلّغ مکانی برای تبلیغ فراهم نمی‌شد.

1- شعراء، 214- 217