آداب سخن و سخنوری صفحه 28

7. دوری از شهرت طلبی‌

اشاره

(اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیاةُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَیْنَکُمْ وَ تَکاثُرٌ فِی الأَمْوالِ وَ الأَوْلادِ کَمَثَلِ غَیْثٍ أَعْجَبَ الْکُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَکُونُ حُطاماً وَ فِی الآخِرَةِ عَذابٌ شَدِیدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُور) (1)

بدانید که زندگی دنیا، در حقیقت، بازی و سرگرمی و آرایش و فخرفروشیِ شما به یکدیگر و فزون‌جویی در اموال و فرزندان است.] مَثَل آنها [چون مثل بارانی است که کشاورزان را رُستنی آن] باران [به شگفتی اندازد، سپس] آن کشت [خشک شود و آن را زرد بینی، آنگاه خاشاک شود. و در آخرت] دنیا پرستان را [عذابی سخت است و] مؤمنان را [از جانب خدا آمرزش و خشنودی است، و زندگانی دنیا جز کالای فریبنده نیست.

همگان می‌دانند که دنیا و آنچه در اوست فی نفسه مذموم نیست. اگر دنیا به عنوان وسیله و ابزاری برای آخرت باشد بهترین است. اساساً رسیدن به نعمت‌های آخرت و مقام قرب پروردگار بدون گذر از دنیا امکان پذیر نیست. آنچه که مذموم است طلب دنیا

1- حدید، 20