آداب سخن و سخنوری صفحه 29

و ترجیح آن بر آخرت است.

کسی که وظیفه تبلیغی را به عهده گرفته است در معرض دید مردم قرار دارد و برای رساندن پیام حق به مردم باید در بین مردم باشد و چه بسا پس از مدتی نام او و چهره او برای مردم آشنا باشد، این نوع از شهرت در بین مردم تا حدی طبیعی است و نمی‌توان از آن فرار کرد مگر اینکه عزلت پیشه کند و جدای از مردم زندگی کند و اهل عبادت باشد که آنگاه جز یک عابد کوچک چیز دیگری نیست. عالم از عابد بهتر است؛ چرا که عابد خودش را نجات می‌دهد و عالم خود و مردم را، و چنین چیزی بین مردم بودن را می‌طلبد، شهرت می‌آورد تا مردم او را به پاکی بشناسند و سخنانش را به‌جان بپذیرند.

پس آنچه مذموم است طلب شهرت است. یک مبلّغ باید در خودسازی و تقوی چنان باشد که حقیقتاً شهرت و عدم شهرت برایش فرقی نکند، نامش را به بزرگی ببرند و یا این‌که از کنار او بی‌توجه بگذرند، هیچکدام در نزد او مهم تلقی نشود. او باید به‌دنبال انجام وظیفه یعنی تبلیغ دین خدا باشد و بس و محبت دنیا را که رأس همه خطاهاست از دل بیرون کرده باشد.

روایات‌

1- امام صادق (ع) می‌فرماید:

إِذَا رَأَیْتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِدُنْیَاهُ فَاتَّهِمُوهُ عَلَی دِینِکُمْ فَإِنَّ کُلَّ مُحِبٍّ لِشَیْ‌ءٍ یَحُوطُ مَا أَحَبَّ وَ قَالَ

(ص)

أَوْحَی اللَّهُ إِلَی دَاوُدَ

(ع)

لا تَجْعَلْ بَیْنِی وَ بَیْنَکَ عَالِماً مَفْتُوناً بِالدُّنْیَا فَیَصُدَّکَ