آداب سخن و سخنوری صفحه 48

روایات‌

1- پیامبر اکرم (ص) در نصایحی به شمعون فرمود:

فَطُوبَی لِمَنْ تَوَقَّرَ وَ لِمَنْ لَمْ تَکُنْ لَهُ خِفَّةٌ وَ لا جَاهِلِیَّة ... (1)

خوشا به حال کسی که وقار و متانت داشته باشد و در (رفتار و گفتار) او سبکی و جهالت و سفاهت نباشد.

2- امام علی (ع) فرمود:

ایّاکَ وَ المُسْتَهجَنَ مِنَ الْکَلامِ فَانَّهُ یَحبِسُ عَلَیْکَ اللّئامَ وَ یَنْفُرُ عَنْکَ الکِرامَ. (2)

از سخنان زشت بپرهیز که انسان‌های پست را دور تو جمع کرده و انسان‌های با کرامت را از تو دور می‌کند.

3- امام علی (ع) فرمود:

مَنْ جَعَل دَیْدَنَهُ الهَزلَ لَمْ یُعْرَفْ جِدُّهُ. (3)

هر کس روش خود را بر هزل و شوخی گذارد، سخنان جدی او شناخته نمی‌شود.

4- امام باقر (ع) فرمود:

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یُحِبُّ الْمُدَاعِبَ فِی الْجَمَاعَةِ بِلا رَفَث. (4)

خداوند آن کس که میان جمعی شوخی کند دوستش دارد در صورتی که سخن زشت و فحش نباشد.

1- تحف العقول، 20

2- میزان الحکمه، 8/ 436

3- غرر الحکم به نقل از تفسیر المعین، 156

4- اصول کافی، 4/ 486