آداب سخن و سخنوری صفحه 57

6. آراستگی ظاهری‌

اشاره

(یا أَیُّهَا الْمُدَّثِّرُ* قُمْ فَأَنْذِرْ وَ رَبَّکَ فَکَبِّرْ وَ ثِیابَکَ فَطَهِّرْ وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ) (1)

ای کشیده ردایِ شب بر سر، برخیز و بترسان. و پروردگار خود را بزرگ دار. و لباس خویشتن را پاک کن. و از پلیدی دور شو.

رعایت پاکی و طهارت ظاهری یکی از دستورات دین مبین اسلام است. اولیای الهی در برخورد با دیگران رعایت نظافت و تمیزی ظاهر را می‌کردند. یکی از اولین دستورات به پیامبر اکرم (ص) پاکی لباس و نظافت ظاهری است. پیامبر اکرم (ص) در وقت خروج از خانه موهای خود را شانه می‌زد و در آینه خود را نگاه می‌کرد. مبلّغ که می‌خواهد در معرض دید عموم قرار گیرد، باید به نگاه مردم و فکر و روح آنان احترام گذاشته و نظافت ظاهری خود را حفظ کند. انسان‌ها دوستدار زیبایی و نظافت هستند و از زشتی و پلیدی و کثیفی متنفرند. کسی که ظاهرش آلوده و یا لباسش کثیف و جورابش پاره و بدبو است در اولین برخورد با دیگران، آنان را از خود دور کرده است و دیگر به سخنان او گوش

1- مدثر، 1 تا 5