آداب سخن و سخنوری صفحه 78

5. سخن در حد نیاز (دوری از افراط و تفریط)

اشاره

(وَ کَذلِکَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِیًّا وَ صَرَّفْنا فِیهِ مِنَ الْوَعِیدِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ أَوْ یُحْدِثُ لَهُمْ ذِکْراً* فَتَعالَی اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یُقْضی إِلَیْکَ وَحْیُهُ وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِی عِلْماً) (1)

و این گونه آن را] به صورت [قرآنی عربی نازل کردیم، و در آن از انواع هشدارها سخن آوردیم، شاید آنان راه تقوا در پیش گیرند، یا] این کتاب [پندی تازه برای آنان بیاورد. پس بلندمرتبه است خدا، فرمانروای بر حق، و در] خواندن [قرآن، پیش از آنکه وحی آن بر تو پایان یابد، شتاب مکن، و بگو: «پروردگارا، بر دانشم بیفزای.»

مبلّغ باید هر موضوعی را که برای توضیح و تبیین آن تحقیق کرده و آمادگی کامل جهت بیان آن دارد، قبل از تنظیم و تهیه مطالب، بیان نکند و از سخن گفتن در اموری که تخصص ندارد بپرهیزد.

آنچه را که میداند و آمادگی دارد، ولی مصلحت بر ذکر آن نیست

1- طه، 113- 114