آداب سخن و سخنوری صفحه 93

روایات‌

1- پیامبر اکرم (ص) فرمود:

یَا عَلِیُّ ثَمَانِیَةٌ إِنْ أُهِینُوا فَلا یَلُومُوا إِلَّا أَنْفُسَهُمْ الذَّاهِبُ إِلَی مَائِدَةٍ لَمْ یُدْعَ إِلَیْهَا وَ الْمُتَأَمِّرُ عَلَی رَبِّ الْبَیْتِ وَ طَالِبُ الْخَیْرِ مِنْ أَعْدَائِهِ وَ طَالِبُ الْفَضْلِ مِنَ اللِّئَامِ وَ الدَّاخِلُ بَیْنَ اثْنَیْنِ فِی سِرٍّ لَمْ یُدْخِلاهُ فِیهِ وَ الْمُسْتَخِفُّ بِالسُّلْطَانِ وَ الْجَالِسُ فِی مَجْلِسٍ لَیْسَ لَهُ بِأَهْلٍ وَ الْمُقْبِلُ بِالْحَدِیثِ عَلَی مَنْ لا یَسْمَعُ مِنْهُ. (1)

ای علی هشت گروه اگر مورد اهانت واقع شدند ملامت نکنند مگر خودشان را:

1- کسی که به میهمانی‌ای رود که دعوت به آن نشده است.

2- کسی که به صاحب خانه امر و نهی می‌کند.

3- کسی که از دشمنش توقع خیر و خوبی دارد.

4- کسی که از مردم پست انتظار کرم دارد.

5- کسی که بین دو نفر و در سخن سری ایشان وارد شود.

6- کسی که سلطان و حاکم را تحقیر و سبک شمارد

7- کسی که به محفلی رود که در شأن او نیست و اهلیت آن را ندارد.

8- کسی که با افرادی سخن بگوید که به سخنان او گوش نمی‌دهند.

2- امام سجاد (ع) در رساله حقوق، حق دیگران بر گردن عالم دینی را چنین می‌فرمایند:

1- خصال شیخ صدوق، 410