آداب سخن و سخنوری صفحه 95

10. رعایت مناسبت‌های ویژه‌

اشاره

(وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسی بِآیاتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَکَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَیَّامِ اللَّهِ إِنَّ فِی ذلِکَ لآَیاتٍ لِکُلِّ صَبَّارٍ شَکُورٍ) (1)

و در حقیقت، موسی را با آیات خود فرستادیم] و به او فرمودیم [که قوم خود را از تاریکیها به سوی روشنایی بیرون آور، و روزهای خدا را به آنان یادآوری کن، که قطعاً در این] یادآوری [برای هر شکیبایِ سپاسگزاری عبرتهاست.

مجالسی که در مناسبت‌های خاص و یا در زمان موالید ائمه: و یا شهادت ایشان برگزار می‌گردد و یا به‌طور کلی در ماه‌های خاص مثل رجب، شعبان، رمضان و غیره تشکیل می‌شود به‌صورت ضمنی جهت‌دهی منبر را مشخص می‌کند. مبلّغ در هر زمینه‌ای- اعتقادی و اخلاقی و اجتماعی- بخواهد سخن گوید، باید اشاره‌ای به این مناسبت‌ها داشته باشد.

از میان معارف موجود برای این ماه‌ها، و وقایع تاریخی مرتبط با آن، بسیاری از کلمات دینی را می‌توان به مردم منتقل کرد. در دعاها،

1- ابراهیم: 5.