- تقدیم به: 1
- پیشگفتار 2
- اهمیت تبلیغ دین 2
- تذکّر 6
- بخش اوّل: بایستههای مبلّغ دین 6
- 1. اخلاص 9
- اشاره 9
- فصل اول: فردی 9
- روایات 11
- اشاره 13
- 2. توکل 13
- روایات 14
- اشاره 16
- 3. ایمان راسخ به رازقیت پروردگار (مناعت طبع) 16
- روایات 18
- اشاره 19
- 4. توسل به اهل بیت (علیهم السلام) به ویژه به امام زمان (عج) 19
- روایات 21
- اشاره 22
- 5. علم برای عمل و تزکیه نفس 22
- روایات 24
- 6. تواضع و فروتنی در برابر مردم 26
- 7. دوری از شهرت طلبی 28
- اشاره 28
- روایات 29
- اشاره 31
- 8. پرهیز از گفتار به غیر علم و شجاعت در گفتن «نمیدانم» 31
- روایات 32
- اشاره 34
- فصل دوم: اجتماعی 34
- 1. بهرهگیری از اساتید بزرگ 34
- فواید انس با علما 36
- مشورت با دیگران (عرضه مطالب بر اساتید) 37
- روایات 38
- 2. برنامهریزی و تدوین بحث قبل از جلسه 41
- اشاره 41
- آرامش روحی 42
- تمرین قبل از اجرا 43
- ایجاد شبهه 43
- روایات 44
- 3. نوگرایی و نوآوری در شیوه تبلیغ 45
- اشاره 45
- ذکر لطایف شادیبخش در منبر 47
- روایات 48
- 4. ارتباط دوستانه با مخاطبین 50
- اشاره 50
- راه درست ایجاد انس با مخاطب 51
- روایات 53
- 5. احترام به آداب و رسوم فرهنگی مردم 54
- اشاره 54
- عدم ورود به منازعات فردی و محلی 55
- روایات 56
- اشاره 57
- 6. آراستگی ظاهری 57
- مبلّغ و تجمل گرایی! 58
- رعایت زی طلبگی 58
- سخنرانی و بیان معارف دین توسط غیر ملبّسین 59
- روایات 60
- اشاره 62
- 1. محوریت قرآن و عترت 62
- فصل سوم: سخنرانی 62
- مبلّغ باید: 63
- طلیعه سخن با نور قرآن 65
- دین شناسی نه دین سرایی 65
- روایات 65
- 2. خوف و رجاء 68
- اشاره 68
- روایات: 70
- 3. بهره گیری از ضرب المثل و ... 72
- اشاره 72
- یک خاطره، یک عبرت 73
- روایات 74
- 4. ذکر تاریخ و عبرتهای آن 75
- اشاره 75
- روایات 77
- اشاره 78
- 5. سخن در حد نیاز (دوری از افراط و تفریط) 78
- روایات 79
- 6. پرهیز از اطاله کلام 81
- اشاره 81
- اطاله کلام بدون علت 82
- روایات 82
- اشاره 84
- 7. علمی و عمیق ولی قابل درک و فهم 84
- روایات 85
- 8. محکم و متقن سخن گفتن 87
- اشاره 87
- روایات 89
- 9. اولویت سنجی با توجه به نیازهای واقعی مخاطبان 90
- اشاره 90
- چگونگی عکس العمل مخاطب 92
- روایات 93
- اشاره 95
- 10. رعایت مناسبتهای ویژه 95
- توجه به مناسبتهای ویژه متناسب با مستمعین 96
- روایات 97
- اشاره 98
- 11. توجه به نظم و انضباط در زمان جلسات 98
- رعایت تقوا در گرو رعایت نظم 99
- روایات 100
- 12. هدف، تربیت و اصلاح 102
- اشاره 102
- وظیفه مبلّغ در مجالس ترحیم 103
- روایات 104
- علل تزلزل روحی 105
- اشاره 105
- 13. حفظ آرامش و وقار 105
- روایات 106
- ذکر چند مورد: 107
- اشاره 107
- 14. پرهیز از گفتار، رفتار و حرکات اضافه و غیر ضروری 107
- روایات 109
- 15. نوشتن سخنان بعد از سخنرانی 110
- اشاره 110
- روایات 111
- فواید نوشتن و یادداشت کردن سخنان: 111
- 16. پرهیز از ورود به مباحث حزبی 113
- اشاره 113
- مبلّغ حق باشیم نه حزب خاص 114
- 17. استقلال در انتخاب موضوع 115
- اشاره 115
- مبلّغ، ابزار دیگران 116
- سخن طبق وظیفه نه میل دیگران 116
- روایات: 117
- بخش دوم: روش سخنرانی 119
- یادآوری 119
- 1. اهمیت بیان احکام 122
- فصل اوّل: بیان احکام و فروعات فقهیه 122
- 2. نکات مهم در بیان مسأله شرعی 124
- 3. روشهای بیان مسائل فقهی 129
- فصل دوم: بیان معارف دینی و اخلاقیات 137
- اشاره 137
- 1. شیوه بیان معارف دینی (در چهار مورد یاد شده) 139
- اول: تکیه بر استدلال 140
- 2. اعتقادات 140
- اشاره 140
- بیان اعتقادات از دو منظر مورد توجه است 140
- دوم: توجه دادن به تهذیب نفس 141
- 3. اخلاقیات 145
- 4. تفسیر 148
- 5. تاریخ 151
- اشاره 154
- بخش سوم: مرثیه خوانی 154
- فصل اوّل: نکات لازم و ضروری 157
- 1. مراجعه به کتابهای معتبر 157
- یک خاطره، یک عبرت: 159
- اشاره 159
- 2. نقل صحیح واقعه تاریخی 159
- 3. تأثیر پذیری از ذکر مصیبت 161
- 4. حفظ شأن و جایگاه اهل بیت (علیهم السلام) 163
- انتخاب کلمات در شأن اهل بیت 163
- اشاره 163
- پرهیز از ذکر مصائب سنگین 164
- نقل صحیح کلمات ائمه (علیهم السلام) 165
- 5. استفاده از اشعار 167
- 1. مدّاحی با مرثیه خوانی تفاوت دارد! 169
- فصل دوم: سخنی با مداحان عزیز 169
- 2. مدح در قالب اشعار 172
- 3. پندیات 174
- 4. سخن در حد معلومات 175
- 5. دنیا پاداش خادمان اهل بیت (علیهم السلام) نیست 176
- داستانی از حضرت موسی (ع) 176
- اشاره 176
- 6. لزوم اقدام شاعران و ذاکران فرهیخته و پیشکسوت 178
- 7. قابل توجه صاحبان هیئات و جلسات مذهبی 179
او میباشد، نسبت به این قشر عظیم مبلغین دین چه دیدگاهی پیدا خواهند کرد؟
گاهی عزیزان روحانی تعداد جلساتی را که متعهد به شرکت و سخنرانی در آن میشوند، در یک شب آنقدر زیاد است که حتی فرصت استراحت در بین آن را ندارند و از مجلسی به مجلس دیگر دویدن و نگاههای تند و معنا دار مردم آنقدر او را از چشم مردم میاندازد که چندین عذرخواهی و عذرتراشی هم قانع کننده آنان نیست.
رعایت تقوا در گرو رعایت نظم
تقوا و پاکی در گرو نظم حاصل میشود و کسی که نظم ندارد بیشک بیتقوایی کرده است. مبلغ باید سعی نماید در مدت زمانی که به مجالس گوناگون قول میدهد، نسبت به رفت و آمد از مجلسی به مجلس دیگر و حتی برای پاسخگویی به سؤالات مستمعین بعد از جلسه، نیز زمانی را اختصاص دهد تا دچار مشکل نشود.
در وصیت حضرت علی (ع)، تقوا در کنار نظم آمده است، یعنی یکی از راههای رسیدن به تقوا، نظم در کارهاست و بی نظمی باعث گناه و یا ظلم به دیگران خواهد بود.