گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 121

وفات علی بن یقطین

سرانجام علی بن یقطین پس از عمری تلاش و مبارزه و صبر و مقاومت در برابر حوادث ناگوار، در سال 182 هجری قمری و در سن 57 سالگی در بغداد، در حالی که امام کاظم (علیه السلام) در زندان هارون به سر می برد، از دنیا رفت.(1)

وی در طول حیات طیب و طاهر خود، توانست رضایت امام کاظم (علیه السلام) را کسب نماید، تا آنجایی که امام (علیه السلام) بهشت را برای او تضمین کرد، و درباره او فرمود: «انی احب لک ما احب لنفسی»(2) برای تو آن چیزی را دوست دارم که برای خودم دوست می دارم.»

براستی او شهید زنده ای است که همیشه در تاریخ، مانند شمعی فروزان، خواهددرخشید. چرا که خاتم پیامبران محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود:

«الا و من مات علی حب آل محمد مات شهیدا»

یعنی: هر کس حب ما خاندان را در دل داشته باشد و بمیرد، شهید مرده است.

(درود خدا و رسول برتو ای علی بن یقطین)

عزیزان پس از شنیدن قسمت کوتاهی از حالات مفصل این مرد بزرگ و فدائی واقعی اهل بیت علیهم السلام که با آن قدرت افسانه ایش، برای به دست آوردن رضایت مولایش، چقدر خودرا در برابر شتربانی، ذلیل و کوچک کرد تا ابراهیم جمّال از او راضی شود

ما هم خود را در ترازوی سنجش قرار دهیم ببینیم تفاوت ره زکجاست تا بکجا.

آیا ما هم به دستورهای آنها بها داده، سر فرود آوردیم، یاسرپیچی نموده و افسار گسیخته ایم؟!!.

آیا در مواقعی که آنان به کمک و یاری رساندن این امت، نیاز داشتند، به ندایشان لبیک گفته و بکمکشان شتافته و جان و مال خودمان را فدا کردیم و به «هل من ناصر

1- الطوسی، الفهرست، همان، ص 234.

2- الکلینی: ج 3، ص 534، ح 3.