گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 15

اینها، ایجاد کننده و آفریننده ای وجود دارد وگرنه خود بخود، به وجود نیامده اند).

یا از آن پیر زن دیگر که باچرخ نخ ریسی کار می کرد همین سوال را نمودند، دست از دسته چرخ نخ ریسی برداشت، چرخ ایستاد و دوباره شروع به کار کرد، جنید به شاگردانش گفت: برویم، گفتند: استاد این زن جواب شما را نداد، گفت: او به من پاسخی داد که هیچ حکیم و فیلسوفی نمی توانست آنگونه پاسخ گوید، او دست از دسته چرخ ریسی برداشت، چرخ ایستاد دوباره شروع به کار کرد به من گفت: ای نادان من اگر این چرخ را نچرخانم می ایستد، اگر این همه چرخنده های زمین و آسمان و ستاره و ماه و خورشید و فلک و ملک، چرخاننده نداشت همه می ایستادند و عاطل و باطل میماندند، آن چرخاننده، خداست!!.

امیرمومنان علیه السلام با یک جمله کوتاه اما پرمعنا فرمود:

من عرف نفسه فقد عرف ربّه هرکس خود را بشناسد، خدایش را می شناسد.

در 14 قرن پیش این جمله کوتاه، به تمام ابعاد وجود انسان ناشناخته، اشاره می کند که هرچه زمان پیش برود و یکی از فورمول های بی نهایت او کشف گردد و ازگوشه ای از راز و رمز وجود انسان، پرده برداری شود و ریز ونامرئی ترین رگ و عضو او مورد بر رسی قرار گیرد، باز مشمول جمله فوق، خواهد بود.

پس خود شناسی انسان، سبب و راه خداشناسی اش خواهد بود و همچنین این مجموعه به ظاهر کوچک، دارای راز و رمز بی پایان و علوم بی نهایت است، که در فراز دیگر از فرمایشاتش آمده است؛ «أتزعم أنّک جرم صغیر و فیک انطوی العالم الأکبر» ای انسان آیا خیال می کنی یک شی ء کوچکی هستی؟! درحالی که در وجود تو جهان بزرگی گنجانده شده است.

بنازم به علوم و دانش و احاطه بی پایان تو ای علی علیه السلام، که با این کلمات چند حرفیت، به علوم شگرف هیکل این موجود نیم وجبی، راه گشا شده ای!!.

پس روشن می شود که برای این مجموعه ریز و درشت بنام انسان، خالقی هست کجا رسد به عوالم لایتناهی جهان آفرینش.