گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 17

بروئی، و نه زشتی و دل زدگی، بالاخره هیچ تحول و ناگواری ها، اورا از خدا مشغول نمی سازد و غافل نمی کند.

پس عبادت زبانی و اطاعت بی محتوائی، آدمی را به جائی نمی رساند و ره به جائی نمی برد.

امام حسین علیه السلام فرمود: النّاس عبیدالدّنیا والدّین لعق لألسنتهم مادرّت معایشهم فاذامحّصوا بالبلاء قلّ الدّیّانون. مردم بندگان دنیایند و دین لقلقه (و بازی) زبانشان است مادامی که معیشت هایشان تأمین می شود، ولی وقتی که با امتحان سنجیده شدند، کم است دینداران.

در جامعه کسانی هستند که به فرامین جانی مانند نماز و روزه و از این قبیل دستورات آسمانی، اهمیت می دهند و به جا می آورند، اما وقتی که نوبت به اطاعت از دستورهای مالی می رسد، سرپیچی کرده و این در و آن در می زنند و خود را رها می سازند و سر باز می زنند در حالی که خدای توانابرای تنظیم جامعه و فقر زدائی، مقرراتی دارد از قبیل بدهی های شرعی و غیره که اشخاص توانا دست قشر ناتوان را بگیرند و نگذارند از پا افتاده و باخاک یکسان نشوند، در این صورت است که عبادت زبانی از جامعه رخت بربسته و نابود خواهدشد.

در زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم کسانی بودند که در مسجد برای دیگران جا تنگ می کردند ولی هنگامی که برای پیشبرد اسلام، به مال یا جان آنها نیازی پیش می آمد، باهزار عذر و بهانه، خود را کنار کشیده و از بذل جان و مال دریغ ورزیده و سرباز می زدند، و در مقابل اینها هم کسانی بودند که در این مواقع از هیچگونه فدا کاری باز نمی ایستادند و کوتاهی نمی کردند، مانند حنظلهبن ابی عامر ها که از حجله عروسی بیرون آمده و خود را به میدان جنگ می رساندند و به شهادت می رسیدند و درجه و مدال غسیل الملائکه ای را بر دوش می زدند، یا مثل عمروبن جموح ها با پای شل و لنگ لنگان باوجود فرزندانش در میدان جنگ، خود نیز حضور پیدا کرده و در نهایت به مقام رفیع شهادت می رسیدند.