گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 20

را از آلودگی های نفسانی، دورساخته اند (مانند انبیاء و اولیاءالهی) که پیرامون معاصی، نگشته اند.

با این گفتار روشن می شود که اکثریت قریب به اتفاق بشر، به گناه و نافرمانی خدا، مبتلا می شوند، در این صورت نباید خود را ببازند و از گردونه بندگی بیرون روند، زیرا خدائی که او را آفریده با یک جمله محکم ونیرومند «وَ رَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْ ءٍ رحمت من همه چیز را فراگرفته» به یأس و ناامیدی، خط بطلان کشیده و به سوی عفو وبخش و گذشت خویش رهنمون شده است که در خلال این سخنرانی ها چند جلسه در باره آن باآیات مربوطه واسناد و مدارک، صحبت خواهیم نمود.

پس کسانی که با تلاوت قرآن و تدبّر در فرازها وآیات آن، سر و کار دارند، می دانند که این کتاب آسمانی و کلام ربّانی، مشحون ازآیات عفو و بخش با تعابیر و جملات گوناگون می باشد که آوردن همه آنها در این گفتار، امکان پذیر نیست (1) زیرا اول 113 سوره را با بسم اللّه الرّحمن الرّحیم افتتاح کرده است بعد در سوره های گوناگون برای عفو و بخش، آیات زیادی در جملات و تعابیر گوناگون که به بخشیدن و گذشت کردن و توبه پذیر و رحم نمودن وو ... تصریح فرموده و هیچ گونه جای شک و تردید نگذاشته است که انسان از کثرت گناه بترسد و به سوی خدا بر نگردد!.

پس آن بندگانی که غرق گناهند و فرو رفته در منجلاب معصیت، نترسند و برگردند و توبه کنند و بگویند خدایا غلط کردم و نفهمیدم بنده فراریت، به درِ رحمتت برگشته و از درگاه کرم و لطف و مغفرتت، طلب بخشش و گذشت و چشم پوشی می نماید ای رحمان و رحیم و ای غفور و کریم و ای رؤف و ودود و ای غفّار و توّاب، از من درگذر و مرا بپذیر به احترام مقرّبین درگاهت و مخصوصاً پنج تن آل

1- مؤلّف: آیات وروایات مربوط به عفو و بخش را، در کتابی به نام« رحمت واسعه» جمع آوری وپیرامون آن مطالب و شواهد زیاد بیان داشته است.