گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 23

با دقت در این آیات مبارکات، برای ما روشن می شود که خدای مهربان دارای عفو و بخش بر بندگان گناه کار و بازگشت کننده است و در این مورد بخصوص، هیچ شک و شبهه وجود ندارد، زیرا در قرآن کریم با فرستادن آیات زیاد، به رسول گرامی خود، وعده داده است و خداوند هم هیچ وقت، خلاف وعده نخواهد کرد.

توجه داشته باشید، این خداست که صاحب گذشت بی انتهاست و در عفو و بخش خود، محدودیتی قائل نیست، هرکس در هر مقامی و زیر بار هر اندازه گناه و نا فرمانی، اگر به سوی او برگردد، با آغوش باز، او را می پذیرد و رد نمی کند، لطفاً به محتوای چند روایت بعدی نیز دقت نمایید تا مطلب واضح و روشن شود.

1- أبی عبیده الحذاء گفت: شنیدم أبا جعفر علیه السلام می گفت: ألا إنّ اللّه أفرح بتوبه عبده حین یتوب من رجل ضلّت راحلته فی أرض قفر و علیها طعامه و شرابه، فبینما هو کذلک لا یدری ما یصنع ولا أین یتوجه حتی وضع رأسه لینام فأتاه آت فقال له: هل لک فی راحلتک؟ قال: نعم، قال: هوذه فاقبضها، فقام إلیها فقبضها، فقال أبو جعفر علیه السلام: والله أفرح بتوبه عبده حین یتوب من ذلک الرجل حین وجد راحلته (1).

آگاه باش خداوند باتوبه بنده اش و قتی که توبه می کند، شادتر شود از مردی که مرکبش را دربیابان بی آب و علف، با آب و غذایش گم کند، و در این حال نمیداند چکند و به کجا رود تا سرش را (با ناامیدی به زمین) می گذارد که بخوابد (ناگهان) کسی برسد و به او گوید آیا مرکبت را می خواهی، گوید بلی، گوید بگیر این مرکبت پس بلند شده و آن را بگیرد، أبو جعفر علیه السلام فرمود: به خداقسم خداوند هنگام توبه بنده اش شادتر از آن مرد است که مرکبش را پیداکرد.

2- أبی عبیده گفت: شنیدم أبا جعفر علیه السلام می فرمود: إن الله تعالی أشد فرحا بتوبه عبده من رجل أضلّ راحلته وزاده فی لیله ظلماء فوجدها فالله أشد فرحا

1- بحارالانوار: 6/ 38 ح 67 از کتاب حسین بن سعید.