گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 24

بتوبه عبده من ذلک الرجل براحتله حین وجدها(1) خداوند شادی اش شدیدتر است به بازگشت بنده اش از مردی که زاد و راحله اش را در شب تاریک گم کند و سپس پیدانماید، پس خداوند خوشحال تر است به توبه بنده اش از آن مرد پیداکننده گمشده اش.

3- پیامبر صلی الله علیه وآله فرمود: ینادی مناد یوم القیامه تحت ا لعرش: یا امه محمد ما کان لی قبلکم فقد وهبته لکم، وقد بقیت التبعات بینکم فتواهبوا وادخلوا الجنه برحمتی.(2) نداکننده در روز قیامت در زیر عرش ندا می کند «ای امت محمد، آنچه که حقی از برای من، پیش شما هست، بتحقیق آن را به شما بخشیدم فقط می ماند مطالبات بین خودتان، پس همدیگر را ببخشید و داخل شوید بر بهشت من.

4- سکونی، از امام صادق، از پدرانش علیهم السلام فرمود: رسول خدا صلی الله علیه واله فرمود: إن لِلّه عزوجل فضولا من رزقه ینحله من یشاء من خلقه، والله باسط یدیه عند کل فجر لمذنب اللیل هل یتوب فیغفر له؟ ویبسط یدیه عند مغیب الشمس لمذنب النهار هل یتوب فیغفر له؟(3) برای خدای عزّو جلّ (زیادی و) تفضل هائی از رزقش هست که عطا نماید برای کسی که از خلقش بخواهد و خداوند دستان (قدرتش) را هر صبحگاهان برای گناهکاران شب، می گستراند که آیا او توبه می کند تا اورا ببخشد؟ و می گستراند دست های (رحمتش) را نزدیک غروب بر

1- اصول کافی: ج 2/ 435، بحارالانوار: 6/ 40 ح 73 از آن.

2- التبعه: ما یترتب علی الفعل من الخیر أو الشر، الا أن استعماله فی الشر أکثر، وهو المراد ههنا و إن الوعد غیر الوعید، إن العرب لا یعد عیبا ولا خلفا أن یعد شرا ثم لم یفعله، بل یری ذلک کرما وفضلا، وإنما الخلف أن یعد خیرا ثم لم یفعله. بحارالأنوار: 6/ 7 ب 19 ح 17 از عدهالداعی.

3- فی الکافی: أو قال: بسطت. بحارالأنوار: ج 6 ص 18 ح 34 از ثواب الأعمال: ص 173.