گلستان سخنوران - جلد اول صفحه 356

سر را به گردن اسب آویخته بود. سپس سر را بازگردانید و تمیمی آن را گرفت و به اسب خود آویزان کرد تا آن که نزد ابن زیاد برد.(1) در این هنگام بود که امام حسین علیه السلام خود را بر بالین حبیب رسانید و فرمود: «خودم و اصحاب وفادارم را نزد خدا احتساب می کنم.»(2)

پس از آن، امام مکرر این آیه را تلاوت می فرمود: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ؛ ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.»(3)

در برخی از مقاتل آمده که امام فرمود: آفرین بر تو ای حبیب تو مردی فاضل بودی که در یک شب قرآن را ختم می کردی.(4)

درزیارت ناحیه مقدسه آمده: السلام علی حبیب بن مظاهر الاسدی؛ درود بر تو ای حبیب بن مظاهر اسدی.(5)

امتیازات حبیب:

1. امام حبیب را فاضل و فقیه اهل بیت می دانند؛

2. او هر شب، کل قرآن را تلاوت می کرد؛

3. معرفت او به امام بر دیگران امتیاز داشت.

اما آیا انحراف دشمن امام حسین علیه السلام توجیه پذیر است؟ آیا ریاکاری و مقام طلبی حصین و شمشیر بی مزد بودن آن تمیمی شایان عبرت نیست؟.

1- الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 567. الم، ج 17، ص 446.

2- تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ص 440/ مقتل الحسین علیه السلام خوارزمی، ج 2، ص 192/ الکامل فی التاریخ، ج 2، ص 567/ البدایه و النهایه، ج 8، ص 198/ بحارالانوار، ج 45، ص 27/ عو ص 27/ اعیان الشیعه، ج 1، ص 206/ وقعه الطف، ص 231/ موسوعه کلمات الامام الحسین علیه السلام،

3- بقره، آیه 156/ مقتل الحسین مقرم، ص 301.

4- موسوعه کلمات الامام الحسین، ص 446، ش 424، ص 231.

5- اقبال الاعمال، ج 3، ص 78 و 343.