گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 218

دعا، از ماسوی اللّه صرف نظر می کنیم و مانند دفعه سوم تو از همه جا منقطع

می شویم و با ته دل خدارا می خوانیم، جواب ما را می دهد اما تو در دفعات اول به بنده خدا متوسل شدی نتیجه نگرفتی در مرتبه سوم از همه جا امیدت را قطع کردی و صرفا به خدا توسل نمودی، خدا با دست من ترا نجات داد.

بلی بزرگان عالم از انبیاء گرفته تا بندگان صالح خدا، هنگام دعا تنهابه خود او، تکیه می کنند و فقط به خود او، پناهنده می شوند و سریعاً جواب می گیرند.

در دعا برای شفای مریضان یا رفع گرفتاری بیچارگان یا کمک به ناتوانان حتی در نفرین بر دشمنان، از جهان ناسوت منقطع شده و به عالم ملکوت متصل شده و به نتیجه فوری می رسند.

در صحرای کربلا چندین نفر از جسارت کنندگان و بی احترامی کنندگان، به امام مظلومان حسین بن علی علیه السلام، با نفرین آن حضرت به فلج دستها و به مرض پیسی و حتی مرگ ناگهانی، گرفتار شدند و از بین رفتند.

در شب عاشوراء و روز عاشورا چندین بار، با عمربن سعد در میان دو لشکر صحبت کردند و حضرت هر پیشنهادی کرد، او رد نمود و گفت: آخر ملک ری را چکنم؟!! فرمود: تو که از گندم ری نخواهی خورد، با پوزخند گفت: اگر از گندمش نمی خورم از جویش که می خورم در نهایت حضرت که از مدارای ابن سعد مأیوس شد، فرمود: مالک ذبحک اللّه فی فراشک به تو چشده است که (هیچیک از پیشنهادهای مرا نپذیرفتی) خدا ترا در رختخوابت سرببرد.

این نفرین پس از برگشت از کربلا، تحقق یافت، ابن زیاد حکم امارت را با تهدید از او پس گرفت و حتی جوی ری را هم نخورد و در فراشش سربریده شد و تاحال هم از قاتل او، کسی خبر نداده است.

جریان های زیاد این چنینی از اولیای خدا سر زده و به حقیقت پیوسته است که همگی حاکی از این است دعا باید پس از انقطاع از ماسوی اللّه و در دست داشتن وسیله اجابت باشد و بس.