گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 360

گفت: تصور می کنید او شاعر است؟ آیا هرگز دیده اید لب به شعر بگشاید؟

گفتند: نه.

گفت: پس فکر می کنید او دروغگو است؟ آیا هرگز سابقه دروغی در باره او دارید؟ گفتند: نه، او نزد ما همیشه به عنوان صادق امین قبل از ادعای نبوتش شناخته شده

در اینجا قریش به ولید گفتند: پس به عقیده تو در باره او چه بگوئیم؟ ولید فکر کرد و نگاهی نمود، و چهره درهم کشید و گفت: او فقط مرد ساحری است، مگر ندیده اید میان مرد و خانواده و فرزندان و دوستانش جدائی می اندازد؟ (گروهی به او ایمان می آوردند و از خانواده خود جدا می شوند). بنابر این او ساحر است و آنچه می گوید سحری است جالب!.

از مجموع آیاتی که به محضرتان ارائه دادم، به دست می آید که تبلیغ دین حد و حدودی دارد، وقتی که از شنونده و عناد و لجاجت آنها، می بینیم که دگر سخن به او یا امثال او، اثری ندارد، باید از آنها دوریی کرد و آنها را رها ساخت، تا روزی رسد که خدایشان، خود به حساب آنها برسد.

ولی در تاریخ موارد زیادی هست که انبیاء یا مبلغین از آنها دوری می کردند و رها می ساختند ولی آنها دست بردار نبودند که نمونه بارز آن جریان امام حسین علیه السلام و واقعه کربلاست، که چندین مرتبه به حرّ در میان راه و به عمربن سعد شب عاشورا و در میدان میان دو لشکر پیشنهاد نمود که از او دست بردارند، تا به مدینه یا یک نقطه دور دست در کشور اسلامی و حتی به جائی بیرون از قلمرو اسلام، برود و از آنها دور شود، نپذیرفتند و کار را به جائی رسانیدند که تمام عزیزان آن حضرت به خاک و خون، کشیده شوند و خاندان رسالت، به اسارت رود و شهر به شهر و دیار به دیار بگردند و از سوی دشمنان زخم زبان وتوهین های غیر قابل تحمل نمایند.

ألالعنه اللّه علی القوم الظالمین.