گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 369

کند و سکونت نماید.

دنیا را به آن منزل سر راه و پلی در مسیر تشبیه نموده و نصیحت نموده اند

ای آنان که درمسیر مسافرتش درفکر ساختن اقامت گاه دائمی و همیشگی هستید و ای مسافر عابر از روی پل، خود را روی پل غرق در بازی های گوناگون نکن، آخر از آنجا عبور خواهی کرد و خواهی گذشت.

حضرت عیسی علیه السلام فرمود: (انّماالدّنیا قنطره فاعبروها و لاتعمروها) همانا دنیا گذرگاهیست، ازآن بگذرید و آن را آباد نکنید، (چون ازگذرگاه عبور می کنند و آن را محل اقامت قرار نمی دهند).

امیرمؤمنان علیه السلام فرمود: (انّماالدّنیا دار ممرّ لا دار مقرّ والناس فیها صنفان صنف باع نفسه فأوبقها صنف ابتاع نفسه فأعتقها) دنیا خانه گذر است نه قرار گاه و مردم در آن دو دسته اند دسته ای خود را به او فروخته و عبد کرده، و دسته دیگر خود را (از آن) خریده و آزاد کرده است.

دسته اول خود را عبد ذلیل نموده و به دنیا بندگی می کند و از خدا بی خبر است و دست به هرکار خلافی می زند تا چیزی به دست آورد و بی خیال از این که من اینجائی نیستم.

دسته دوم به دنیا پشت پا زده و خود را از آن رها کرده و به سوی منزل ابدیتش رهسپار گشته و برای آبادی آن دست و پا می کند چون در آنجا سکونت کرده و به ابدیت خواهد پیوست. حال ببینیم ما از کدام دسته ایم و به کجا می رویم و چه باید بکنیم.

روزی حضرت سلیمان علیه السلام با بساط یک فرسخ در یک فرسخ، در پهنه آسمان، در حرکت و گردش بود و جن و انس و پرنده و خزنده و چرنده در اختیار و تحت فرمانش بود، و روز دیگر در پشت بام قصرش به عصا تکیه زنان و سرپا، جانش را گرفته و قبض روحش می کنند و یک سال تمام سرپا می ماند و هیچ کس جرئت نزدیک شدن به او را ندارد و درنهایت موریانه ای ضعیفی نوک عصایش را خورده و