گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 37

برگشت.(1)

با توجه به مانند آیات و روایت های مذکور، می بینیم که دین مقدس اسلام زندگی معتدل را سفارش کرده و تثبیت نموده است نه به آن شوری شور و نه به این بی نمکی.

مجلس 59 درباره انفاق

در تمام ادیان آسمانی بلکه در میان تمام جوامع بشری، دستگیری و کمک کردن و یاری رسانیدن به ندارها و مستمندان وبی سرپرستان، از صفات برجسته و مورد تشویق و تمجید، می باشد اگر فرد یا افرادی، کوچک ترین عاطفه انسانی داشته باشد، نمی گوید: اگر کسی را (دراثر فقر ونداری یابی کسی و یتیمی و یا ضعف و ناتوانی جسمی و. و.) یا اینکه فرد افتاده ای را دیدی، تو هم لگدی بزن تا خورد و خمیر و لِه شود بلکه دستور می دهد، دست اورا بگیر و بلندش کن و به دردش برس ببین چه عاملی سبب افتادن او شده است.

مخصوصاً احسان ، در متون اخلاقی و دینی ما از همان آغاز یکی از فضایل اخلاقی دانسته شده است. مشروط بر اینکه به دور از رنگ و ریا و حب غیر خدا، بلکه از سر طاعت و نیک سیرتی باشد. همینطور است انفاق، وقتی آدمی از آن چیزی به نیازمندان ببخشد که خود دوست تر دارد یا بدان محتاج تر است.

این دو فضیلت را جز آنکه به لحاظ نظری بر آنها تأکید بسیار رفته است، عملا و در کردار اولیای الهی هم برجسته و چشمگیر می بینیم.

1- بحارالانوار: ج 42 ص 173 باب 124.