گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 462

سبب احادیث دروغین و ساختگی فراوان برای نسل های بعد به یادگار ماند تا فقها و دانشمندان و قضات و فرمانداران، همه و همه، آ نها را فرا گرفتند و باور کردند و به کار بستند.»(1)

ابن عَرفَه معروف به نَفطَوَیه که از بزرگان و نامداران علم حدیث است، در تاریخ خویش مطالبی را یادآور می شود که با گفته مدائنی مطابقت دارد، او می نویسید:

«بیشتر احادیث دروغین که فضائل صحابه را بازگو می کند، در ایّام بنی امیّه ساخته و پرداختند شده است، آن هم به خاطر اینکه گوینده و سازنده ی آن به دستگاه خلافت تقرّب جوید و مورد توجه و علاقه بنی امیّه قرار گیرد. امویان می خواستند بدین وسیله دماغ بنی هاشم را به خاک سایند.»(2)

معاویه در سیاست حدیث سازی اش هدفی شوم تر از آنچه بیان شد نیز داشت، چنانچه «زُبیربن بَکّار»، در کتاب خویش «المُوَفَقیّات» از مُطَرَّف فرزند مُغِیره بن شُعبه نقل می کند که گفت: «من همراه پدرم مُغیره به مسافرت شام رفته و بر معاویه وارد شده بودیم. پدرم هر روز به نزد معاویه می رفت و مدتی با او سخن می گفت و هنگامی که به خانه باز می گشت با شگفتی فراوان از معاویه و فِراست و کیاست او سخن می گفت و از آنچه از وی دیده بود با تعجّب یاد می نمود. اما یک شب، پس از آنکه از نزد معاویه به خانه بازگشت، از غذا خوردن امتناع ورزید، و من او را سخت دُژم و پریشان دیدم. ساعتی درنگ کردم، زیرا می پنداشتم ناراحتی پدرم به خاطر اعمالی است که از ما سرزده یا به خاطر حوادثی است که در کار ما پیش آماده است. هنگامی که از او سؤال کردم: «چرا در این شب این قدر ناراحت هستی؟» گفت: «فرزندم، من از نزد خبیث ترین و کافر ترین مردم بازگشته ام!»

گفتم: «هان! برای چه؟

1- شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 3 ص 15 ج 16.

2- شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 3 ص 15 ج 16.