گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 464

خویشاوندان وی را در جنگ بدر به خاک هلاکت انداخته بود، چون کانونی از آتش شعله ور بود. او می خواست، به خیال خود، این نام را دفن کند و برای رسیدن به این مقصود دو برنامه داشت:

طرح اول معاویه در این جمله خلاصه می شد: «نباید حتی یک تن از بنی هاشم زنده بماند!» این تنها استنباط ما نیست؛ امام امیرالمؤمنین علی علیه السلام نیز در این باره چنین فرموده اند «به خدا سوگند، معاویه خواهان آن است که حتی یک فرد هم از بنی هاشم زنده نماند. او بدین وسیله می خواهد نور خدا را خاموش کند. اما خداوند جز به اتمام نور خویش راضی نمی شود اگر چه کافران از خواست او خشنود نباشد.»(1)

معاویه سوگند یاد کرده بود که نام پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم دفن کند. و عوامل و ایادی حدیث سازی او شخصیت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را در روایت های جعلی و ساختگی خود از مقام خلفای ثلاثه تنزل دادند، چنان که روایت کردند: «پیامبر به ساز و آواز گوش می داد و دخترکان نزد حضرتش می رقصیدند و دَف می زدند، لیکن ابوبکر و عمر از آن کارها پرهیز و نهی می کردند و رقاصان و دف زنان از ایشان فرار می کردند.»

و روایت کردند که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در این باره فرمود: «شیطان از عمر فرار می کند.» و روایت کردند که: «پیامبر در مجلس عروسی زنان بیگانه حاضر می شد.» و این که «پیامبر در حال خشم مؤمنان را لعن می کرد و می فرمود: «من از خدا خواسته ام لعن های بیجای مرا بر مؤمنان مایه پاکیزگی و طهارت ایشان قرار دهد.» و به نخل پروران اهل مدینه فرمود: «نخل خرما را گرده افشانی نکنید که خرمایش بهتر شود.» در آن سال گرده افشانی نکردند، خرمای آن سال فاسد شد. به پیامبر خبر دادند.

فرمود: «انتُم أعلَمُ بِامُورِ دُنیاکُم مِنّی » یعنی: «شما در کارهای دنیاتان از من داناترید.» و نیز روایت کردند که پیامبر، آن گاه که سوره ی وَ النَّجْمِ را در خانه ی خدا تلاوت

1- مروج الذهب، 3/ 28؛ در ذکر ایّام معاویه، تحقیق محمّد محبی الدّین