گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 466

در آنجا بعضی صحابه و تابعین را می دیدند و می توانستند چیزهایی را از ایشان درباره عقاید و احکام اسلامی بشنوند. معاویه مرکز را شام قرار داد و اهل شام را چنان بار آورد که به جز انجام نماز و روزه، چندان فرقی بین حکومت او و حکومت قیصری پیش از او نمی دیدند.

یکی از نتایج اعتقاد به آن که هرچه خلیفه می گوید دین است و دین آن است که خلیفه می گوید، در زمان «یزید» آشکار شد، آن گاه که ارتش خود را برای جنگ با «عبدالله بن زبیر» به مکه فرستاد، آنجا که سپاهیان او رو به کعبه که قبله شان بود می ایستادند و نماز می خواندند؛ و سپس همان قبله خود را با منجنیق به توپ می بستند! همچنین هنگامی که «عبدالملک» لشکری دیگر به سرکردگی «حجّاج» به جنگ عبدالله بن زبیر فرستاد، گاهی که لشکریان سستی می کردند، حجّاج فریاد می زد: «الطاعَه، الطاعَه» یعنی: «اطاعت خلیفه، اطاعت خلیفه». و آنان می گفتند:

«اجتَمَعتِ الطّاعَه وَ الحُرمَه فَغَلَبَتِ الطّاعَه الحُرمَه» یعنی: «اطاعت خلیفه با حرمت خانه ی خدا جمع شد، اما اطاعت خلیفه بر حرمت خانه خدا برتری یافت.» خلیفه دستور داده است که ما خانه خدا را به توپ ببندیم و ما هم به توپ می بندیم.(1) و باز به سبب فرمانبرداری از خلیفه بود که چون مردم مدینه در سال دوم حکومت یزید شورش کردند، او ارتشی به مدینه فرستاد و تا سه روز جان و مال و ناموس اهل مدینه را بر آنها حلال کرد.(2) تا هر چه می خواهند بکنند. آنان نیز چنان کردند که خون در مسجد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جاری شد و هزار زن بعد از آن واقعه فرزندانی به دنیا آوردند که پدرانشان معلوم نبود.(3) و فرمانده لشکر که «مُسلم» نام داشت و در تاریخ او را «مُسرِف» می گویند، پس از آن جنایت هولناک، وقتی با لشکر خود از

1- تاریخ یعقوبی، 252 251/ 2.

2- تاریخ طبری، 7/ 11؛ ابن اثیر، 3/ 47؛ ابن کثیر، 8/ 220؛ یعقوبی، 6/ 251.

3- تاریخ ابن کثیر، 8/ 22.