گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 53

طبیعی است، در اثر فشار روحی و جسمی، روزی گرسنه، کینه و عقده خود را به سیر و مرفّه، خالی خواهد کرد.

و نیز می دانیم اگر دشمنی به کشور و میهن حمله نماید و برای دفاع از وطن و محافظت از ناموس خود، به کمک جانی و مالی، نیاز باشد، باید صاحبان امکان و دارائی، از بذل مال و جان، مضایقه نکنند.

به خاطر پیش نیامدن این جریان ها و حفظ امنیت فردی و اجتماعی و جلوگیری از گرفتاری در دست دشمن و پیشگیری از فتنه وفساد، خداوند در قرآن کریم دستور می دهد.

وَ أَنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی التَّهْلُکَهِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ بقره: 195 و در راهِ خدا، انفاق کنید! و (با ترک انفاق و یا با اسراف در دست و دل بازی،) خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید! (که خود یا اهل و عیالت را خاکستر نشین کنید) و نیکی نمائید! که خداوند، نیکوکاران را دوست می دارد.

این آیه تکمیلی است بر آیات جهاد که قبل از این آیه آمده است، زیرا جهاد به همان اندازه که به مردان با اخلاص و کار آزموده نیازمند است به اموال و ثروت نیز احتیاج دارد، جهاد هم نفرات آماده از نظر روحی و جسمی لازم دارد، و هم انواع سلاح و تجهیزات جنگی، درست است که عامل تعیین کننده سرنوشت جنگ در درجه اول سربازان اند، ولی سرباز بدون وسایل و تجهیزات کافی (اعم از سلاح، مهمات، وسیله نقل و انتقال، مواد غذائی، وسایل درمانی) کاری از او ساخته نیست.

لذا در اسلام تامین وسایل جهاد با دشمنان از واجبات شمرده شده و از جمله در آیه مورد بحث با صراحت دستور می دهد، و می فرماید: در راه خدا انفاق کنید و خود را به دست خویش به هلاکت نیفکنید.

مخصوصا در عصر نزول این آیات، بسیاری از مسلمانان، شور و شوق جهاد در سر داشتند، ولی چون وسایل جنگ را هر کس شخصا فراهم می کرد و بعضی فقیر و