گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 585

این نماز را مستحبّ می دانند مگر نادری از ایشان، امّا اکثر ایشان به اعتبار عداوت باطنی که با امیرالمؤمنین علیه السّلام و اقارب آن حضرت دارند، این نماز را به عبّاس عموی پیغمبر صلّی الله علیه وآله نسبت داده اند.(1)

ام البنین علیها السلام مادر نمونه که چهار فرزند شجاع و یک نوه 17 ساله را در دشت کربلا، با این که خود حضور نداشت به امام زمان خود تقدیم نمود، بزرگ شدگان تحت تربیت این مادر با لب تشنه وارد شریعه فرات می شود و به خاطر عطش مولایش، لب تشنه از شریعه بیرون می آید تا آب مشک پر شده اش را به لب تشنگان مولایش برساند، ولی با از دست دادن دودست و جان خود مانند عمیش جعفر طیّار علیهما السلام، به سوی عرش به پرواز در می آید و مقام باب الحوائج الی اللّه ی به او اعطا می شود و سردوشی رحم اللّه عمّی العباس را، از آن یکی مولای حاضر در صحنه کربلارا (امام زین العابدین علیه السلام، تصاحب می نماید.

مادر پس از به مدینه برگشتگان از اسارت و ملاقات با آنان و شنیدن بعضی از وقایع بصورت رمز و سربسته در ناله های مادرانه خود، چنین می گوید:

یامن رأی العبّاس کرّ علی جماهیر النّقد*** و وراه من أبناء حیدر کلّ لیث ذی لبد

أنبئت بأنّ ابنی أصیب برأسه ضرب العمد*** لوکان سیفه فی یدیه لما دنا منه أحد

(ای کسی که دید عباس به گروه های مسلح هجوم برد و پشت سر او از فرزندان حیدر شیران بیشه شجاعت (به دشمنان) حمله بردند.

به من خبر می دهند که ضربت عمود به سرش فرود آمده است اگر شمشیر در دستش بود کسی جرئت نزدیک شدن به اورا نداشت، زیرا من اورا بزرگ کرده ام و من قدرت جنگی اورا می دانم پس معلوم می شود دستی نداشته از نزدیک شدن دشمن، دفاع نماید، می گفت و ناله می کردو افتخار می نمود که چنین فرزندانی را به مولایش در راه خدا، فدا کرده و دو دستی به بارگاه ملکوتیش تقدیم داشته است.

1- ربیع الاسابیع، ص 181- 180.