گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 631

بحث و قبل از آن، اشاره به علم و به توانائی او می کند.

می فرماید: هیچ چیز در زمین و آسمان بر خدا مخفی نمی ماند (إِنَّ اللَّهَ لا یَخْفی عَلَیْهِ شَیْ ءٌ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی السَّماءِ).

چگونه ممکن است چیزی بر او مخفی بماند در حالی که او آفریننده همه جهان و از کم و کیف، ریز و درشت آن اطلاع کامل دارد واو در همه جا حاضر و ناظر است و به حکم اینکه وجودش از هر نظر بی پایان و نامحدود است جائی از او خالی نیست و به ما از خود ما نزدیک تر است، بنابر این در عین اینکه محل و مکانی ندارد به همه چیز احاطه دارد، این احاطه و حضور او نسبت به همه چیز و در همه جا به معنی علم و آگاهی او بر همه چیز است آن هم علم حضوری، نه علم حصولی.

سپس به گوشه ای از علم و قدرت خود که در حقیقت یکی از شاهکارهای عالم آفرینش و از مظاهر بارز علم و قدرت خدا است اشاره کرده، می فرماید: او کسی است که شما را در رحم (مادران) آن گونه که می خواهد تصویر می کند (هُوَ الَّذِی یُصَوِّرُکُمْ فِی الْأَرْحامِ کَیْفَ یَشاءُ).

آری هیچ معبودی جز آن خداوند عزیز و حکیم نیست (لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ ).

صورت بندی انسان در شکم مادر و نقش بر آب زدن در آن محیط تاریک ظلمانی، آن هم نقشهای بدیع و عجیب و پی درپی، راستی شگفت آور است، مخصوصا با آن همه تنوعی که از نظر شکل و صورت و جنسیت و انواع استعدادهای متفاوت و صفات و غرایز مختلف وجود دارد.

و اگر می بینیم معبودی جز او نیست به خاطر همین است، که شایسته عبودیت جز ذات پاک او نمی باشد، بنابر این چرا باید مخلوقاتی همچون مسیح (علیه السلام) مورد عبادت قرار گیرند در حالی که مسیحیان خودشان قبول دارند مسیح در رحم مادری همچون مریم تربیت شده پس او مخلوق است، نه خالق، بنابر این چگونه ممکن است معبود واقع شود.