گلستان سخنوران - جلد دوم صفحه 96

لازم در این مسأله، حساس و هشیار بود: زیرا گاه می شود یک ابراز علاقه نسبت به یک فرزند: آنچنان عقده ای در دل فرزند دیگر ایجاد می کند که او را به همه کار وا می دارد: آنچنان شخصیت خود را در هم شکسته می بیند که برای نابود کردن شخصیت برادرش: حد و مرزی نمی شناسد.

حتی اگر نتواند عکس العملی از خود نشان بدهد از درون خود را می خورد و گاه گرفتار بیماری روانی می شود:

یکی از نویسندگان می گوید: فراموش نمی کنم فرزند کوچک یکی از دوستان بیمار بود و طبعاً نیاز به محبت بیشتر داشت: پدر برادر بزرگتر را به صورت خدمت کار برای او در آورده بود چیزی نگذشت که پسر بزرگ گرفتار بیماری روانی ناشناخته ای شد: به آن دوست عزیز گفتم: فکر نمی کنی سرچشمه اش این عدم عدالت در اظهار محبت بوده باشد: او که این سخن را باور نمی کرد: به یک طبیب روانی ماهر مراجعه کرد: طبیب به او گفت: فرزند شما بیماری خاصی ندارد سرچشمه بیماریش همین است که گرفتار کمبود محبت شده و شخصیتش ضربه دیده در حالی که برادر کوچک این همه محبت دیده است: و لذا در احادیث اسلامی می خوانیم:

مردی پیش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم آمد و عرض کرد ای رسول خدا! شاهد باش من به پسر بزرگم یک کنیز بخشیده ام (بعد از من: ورّاث دیگر مزاحمش نشوند) فرمود:

به آنهای دیگر هم داده ای؟! گفت: نه: حضرت با عصبانیت فرمود: از خدا بترسید ریشه عداوت خود را در دل بچه هایتان نکارید! برو یا به هر تک تک آنها هم بده و یا آن را هم از او پس بگیر!.

از این روایت خیلی از مبهمات مسائل روشن می شود و درس زندگی صحیح را می آموزد.

وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّهً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً (9) نساء: 9 کسانی که اگر فرزندان ناتوانی از خود بیادگار بگذارند از آینده