راه وحدت امت اسلامی صفحه 202

دقت موضوع را مطالعه کند، می یابد که آن روایت ها، هیچ گونه تقیید و تخصیصی ندارند و مسلمانان نیز، بر عدم تخصیص آن اجماع نظر دارند. (1)

بر اساس ظاهر احادیث صحیح، به دست می آید که افرادی مانند: مسلمانان بی نماز، کسانی که با مسلمان می جنگند، بردگان فراری از مولای خود، زنان نوحه گر بر میت و کسانی که طعن نسب می کنند و کسی را بدون دلیل به کسی یا به پدر دیگری، متهم می نمایند کافر می شوند. (2)درباره این نوع کفر هم، طوری که از ظاهر احادیث استفاده می شود، منظور شدت حرمت و بزرگی گناه است، نه کفر حقیقی، بنابراین، روایت هایی که سب و دشنام را موجب کفر می داند، به فرض اینکه صحیح هم باشند، منظور این نوع کفر است! و دلیل روشن تر اینکه همه برادران اهل سنت از گذشته تاکنون، می گویند: «هر کس موحد بمیرد، داخل بهشت می شود، اگرچه گناهانی هم از او سر زده باشد» .

فاضل نووی نیز، در این باره نظرهایی دارد که در بحث های آینده مطرح خواهیم کرد.

دلیل چهارم:

قاضی عیاض می گوید:

مردی در حضور ابوبکر وی را دشنام و ناسزا گفت. ابو برزه اسلمی گفت: ای خلیفه رسول خدا! اجازه بده گردن او را بزنم!

ابوبکر گفت: آرام باش، چنین کاری جز از عهده رسول خدا (ص) ساخته نیست. (3)

1- صحیح مسلم، ج ١، ص ٧٢، باب 5 کتاب الایمان، ح ١٩ - ٢٢.
2- صحیح مسلم، ج ١، ص ٧٢، باب 5 کتاب الایمان، ح ١٩ - ٢٢.
3- احمدبن حنبل، مسند، ج ١، ص ٣١، ح 54.