آیین برنامه سازی درباره ایام محرم صفحه 157

اینک پرسش این است که امام چگونه به این نظام سازمانی از یارانش رسیده بود؟ ایشان برای فراهم سازی و هم گرایی بین آنها چه فرآیندی را طراحی کرده بود؟ باید گفت اولین برنامه اجرایی امام پس از آغاز قیامش، آگاه سازی و پیام رسانی صادقانه و شفاف در کنار انجام دعوت های فراگیر و عمومی در مکه، بصره و کوفه بود. این سخن به این معنی بود که در مرحله فراخوان، امام بدون گزینش یا رابطه بازی یا غرض ورزی، فراخوانی عام انجام می دهد و در مرحله اولیه برای همراهی هم هیچ پیش شرطی نمی گذارد. تنها مطالبه امام از افرادی که همراه حضرت می شوند، این است که به تدریج سعی کنند خودشان را با شخصیت الگویی ایشان هماهنگ سازند.

البته وجود گروه مبنا و شاخص یعنی جوانان بنی هاشم هم نقش مکمل را در ایجاد گروه مرکزی برای الگوسازی ایفا می کند. در مرحله بعد، امام به موازات اجرای برنامه های جذبی و تشویقی برای اینکه این سازمان از افراد سست عنصر یا دنیاپرست و ناهمگون پالایش شود، بدون اینکه به کسی تندی کند یا او را طرد کند، سیاست دافعه ای خود را به اجرا می گذارد. این سیاست مبتنی بر اطلاع رسانی شفاف و صادقانه از خطرهای راه و لزوم ایثارگری و از خود گذشتگی در این مسیر است.

امام با اجرای سیاست های موازی رویش و ریزش بر مبنای آگاهی و در اختیار گذاشتن فرصت ها برای تجربه و آزمون، در نهایت و در فرآیندی طبیعی به پالایش نیروهایش می پردازد. بر این اساس، سازمان دهی نهایی نیروهایش را تا شب عاشورا به تأخیر می اندازد تا فرآیند آزمون سنجی آنها کامل شود. آن گاه طراحی نهایی را برای سازمان دهی و توان افزایی آنها با کمک برنامه های معنوی انجام می دهد.

انسجام، هم رنگی و به هم پیوستگی در سازمان یاران عاشورایی سیدالشهدا علیه السلام ، بی نظیر ترین تجربه تاریخی در جامعه سازمانی حق است. این سازمان، بعدها مبنای الگویی برای یاران امامان بعدی قرار می گیرد و نظام سازمانی آنها پایه گذار نظامی سازمانی در شیعه می شود که هیئت نام می گیرد. هیئت یعنی گروهی که بر اساس ایمان و عشق (به کربلا و عاشورا) دور هم جمع شده اند و به دور از تشکیلات اداری دست و پاگیر، هر کس به میزان مهارت، تخصص، استعداد و توانایی خود در خدمت سازمان و هیئت قرار می گیرد و هیچ کس از دیگری توقعی ندارد. هیئت، الگویی اولیه از طرح