آیین برنامه سازی درباره ایام محرم صفحه 18

امیرمؤمنان علی علیه السلام در این فرصت پیش آمده (بین غفلت حاکمیت و غربت و مهجوریت در جامعه) حداقل در محدوده زندگی شخصی خود سعی در نیروسازی برای کربلا دارد. نتیجه این برنامه نیروسازی، حضور و شهادت شش فرزند آن حضرت در کربلا (غیر از سیدالشهدا) است. سرآمد این شش شهید کربلا از تبار حضرت علی علیه السلام ، حضرت اباالفضل العباس علیه السلام است.

پس از تولد این مولود، رابطه این پدر و فرزند را به دو مرحله کلی می توان دسته بندی کرد:

مرحله اول، دوران تربیت فردی فرزند در دوران کودکی است. این مرحله از نظر روش و خاطرات، یادآور دوران تربیت یافتگی امیرمؤمنان در منزل پیامبر پیش از بعثت بود و در امتداد مرحله تاریخی دور و دراز مرحله تربیت یافتگی حسنین علیهما السلام در زمان رسالت پیامبر در مدینه است.

در این دوران با تولد تدریجی دیگر برادران، حضرت عباس علیه السلام از یک سو، شاگرد پدر و از سوی دیگر، بزرگ خاندان مادری و الگوی برادران کوچک ترش به شمار می رود.

مرحله دوم، دوران زندگی در کوفه است که یادآور دوران همراهی امیرمؤمنان علی علیه السلام با پیامبر در شهر مکه در دوران نوجوانی است. دورانی که علی علیه السلام با دفع شر نوجوانان مکه از پیامبر به لقب «قضم» مشهور گردید.

پس از شهادت پدر، عباس علیه السلام 20 سال، یار و یاور خالص برادران امام خود بود. به این معنی که او در این سال ها که در اوج آمادگی و بالندگی است، با درک جایگاه و اهمیت امامت و ولایت برادرانش در کنار مشاهده مهجوریت و غربت آنها سعی می کند خودش بهترین یار و یاور آنها باشد. البته الگوی عملی ایشان برای این یاوری، دوران 10 ساله امامت امام مجتبی علیه السلام و سلوک خالصانه و همراهی همه جانبه سیدالشهدا علیه السلام با برادرش است. ایشان در سال های غربت با یادآوری بهره وری علمی و معنوی بیست و چند ساله امیرمؤمنان علی علیه السلام از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از برادران معصومش بهره می برد. پس از شهادت امام مجتبی علیه السلام و آغاز امامت امام حسین علیه السلام ، وزارت بی نام و نشان امام به او می رسد. وزارتی که با آغاز قیام کاملاً آشکار می شود و همگان می دانند مهم ترین بازوی اجرایی و اجتماعی سیدالشهدا علیه السلام ، برادرش، حضرت عباس علیه السلام است. از این رو در کربلا دشمن تلاش زیادی می کند تا شاید او را از امام جدا سازد، ولی تا او زنده است،