آیین برنامه سازی درباره ایام محرم صفحه 207

میان برنامه

میان برنامه

یک جلوه های مدیریتی حضرت زینب علیها السلام

در طول قیام سیدالشهدا علیه السلام ، نام حضرت زینب با ورود به صحرای کربلا به تدریج به چشم می آید به گونه ای که هر چه به شب و روز عاشورا نزدیک می شویم، این نقش پررنگ تر می شود. در عصر تاسوعا و شب عاشورا، نام ایشان کاملاً پررنگ می شود، ولی در روز عاشورا از صبح تا بعد از ظهر تا آن گاه که یاران امام زنده اند، هیچ حضوری از ایشان به ثبت نمی رسد. وقتی نوبت حماسه آفرینی اولین شهید بنیهاشم، علی بن الحسین فرا می رسد، ناگهان حضور زینب علیها السلام در کنار امام با هدف مدیریت عاطفی و تسلی بخشی به امام پررنگ می شود و او یک پای ماجرای شهادت بیشتر جوانان و کودکان بنی هاشم است. در شهادت علی اکبر، قاسم بن الحسن، عبدالله رضیع فرزند امام حسین، عبدالله بن الحسن، حضوری پررنگ دارد. در مرحله رزم و شهادت برادرش، امام حسین علیه السلام ، تمام بانوان حرم با پذیرش جایگاه مدیریتی ایشان در خیمه ها می مانند و تنها حضرت زینب علیها السلام ، رابط بین برادر و خیمه هاست و تنها اوست که صبورانه و اشکبار، ولی استوار، ناظر رویداد شهادت سیدالشهدا علیه السلام است.

با شهادت برادر و آغاز هجوم دشمن، او هم زمان مسئولیت مراقبت از بانوان حرم، محافظت از امام سجاد علیه السلام و مواجهه با فرماندهان دشمن را بر عهده دارد. شب یازدهم محرم سال 61 ه .ق، سخت ترین شب زندگانی اوست. روز یازدهم، روز وداع با پیکر شهدا از شب یازدهم هم سخت تر است. بسیار سخت تر از آن نیز زمان ورود به کوفه، پایتخت دوران خلافت امیرمؤمنان علی علیه السلام آن هم در وضعیت اسارت و در کنار سر بریده برادر است. زینب در اولین لحظه ورودش به کوفه وقتی در جمع کوفیان قرار می گیرد و اولین خطابه اش را ایراد می کند، صدای علوی گونه اش ناگهان باعث متأثر شدن کوفیان و راه افتادن فریاد گریه ها و جاری شدن اشک ها می شود.

به دنبال آن، حضور با هیبت زینب در برابر ابن زیاد و گفت وگوی محکم و شجاعانه اش با او باعث خواری و خفت ابن زیاد می شود. این حضور کوتاه مدت، اما به شدت اثر گذار زینب در شهر و قصر دارالاماره کوفه باعث ارسال سریع کاروان اسارت به دمشق می شود. بازتاب حضور آنها در دمشق به فاصله کوتاه، تبدیل آن شهر و حتی قصر یزید به ماتم سرایی برای سیدالشهدا علیه السلام است. البته در دمشق و در برابر یزید، وقتی