آیین برنامه سازی درباره ایام محرم صفحه 236

19. مدیریت هشدار ها و تشویق ها

اشاره

19. مدیریت هشدار ها و تشویق ها

زیر فصل ها

توضیح

موارد تکمیلی

جایگاه موضوع در جبهه دشمن

پرسش های کارشناسی

میان برنامه

توضیح

توضیح

تشویق و تنبیه عامل مهمی برای جذب و دفع افراد نسبت به هدف و مأموریتی واحد است. به ویژه اگر دامنه و گستره این تشویق و تنبیه در دایره سنت ها و عبرت و حکمت های خداوند قرار بگیرد. این سخن به این معنی است که اولیا و رهبران حق در طول تاریخ آن گاه که حرکتی و قیامی مذهبی و تاریخی را صورت داده اند، برای همراه سازی آزادانه مردم به این حرکت و پیوستن به حق و جدا سازی آنها از همکاری با باطل، مجموعه ای از هشدارها و تشویق ارائه می کنند. این هشدار ها به جای آنکه موجب رعب و وحشت، جنایت، تهدید و خشونت باشد، بازتاب اعمال و سنت های ناشی از آن است. تشویق ها هم به جای تطمیع های فریبنده یا چپاول بیت المال برای عده ای خاص، بیان سنت های برکات و توفیقات و رشد نعمات است.

این مدیریت در برابر مدیریت جبهه باطل قرار دارد؛ چرا که در جبهه باطل هم سیاست تهدید و تشویق به صورت گسترده وجود دارد، ولی این سیاست در اجرای تهدید های فراگیر با هدف ایجاد رعب و وحشت و سلب و کنترل اراده ها ریشه دارد. همچنین تشویق در جبهه باطل یا وعده های فریبنده است یا مواهب ناشی از چپاول بیت المال. در مقابل، اولیای خدا به جای ایجاد رعب و وحشت عملی سعی می کنند با ایجاد آگاهی و توجه دهی درست به عواقب امور بر اساس سنت های خداوند، مردم را به اندیشه وادارند. آن گاه با ارائه برخی مشوّق های دینی و معنوی، زمینه ساز جذب و هدایت آنها شوند. موارد زیر از جلوه های بارز مدیریت امام در ارائه تهدید و تشویق آگاهانه مبتنی بر سنت ها و عبرت هاست:

خطبه امام در منا آن گاه که امام، نتیجه سکوت علما را سقوط جامعه و نابودی دین می داند و آنها را در این امر مقصر و آینده همه حتی آنها را تاریک می بیند؛

برخی سخنان امام در دوران اقامت در مکه به ویژه در آستانه خروج (همانند هر کسی که با ما نیاید، به پیروزی و رستگاری نخواهد رسید)؛

مجموعه هشدارهای امام به افراد ملاقات کننده همانند عبیدالله بن حر جعفی که درباره آینده شوم شان به آنها هشدار می دهد؛