آیین برنامه سازی درباره ایام محرم صفحه 243

برنامه فطری تشیع در جمع بین زمان ها ناظر به تعریف هویت (گذشته)، رسالت (آینده)، مسئولیت و تکالیف پویا (حال) چگونه باعث ایجاد جاذبه جهانی برای تشیع شده است؟

3. تشیع با عاشورا به عنوان هویت پیشینه و ارزش ساز و مهدویت انتظار و آینده ساز شناخته می شود. چگونه ترکیب این دو عنصر باعث تمایز تشیع از تمام مکاتب و فرقه ها و مذاهب (رجعت گرا) شده است؟

اصولاً نسبت مهدویت با عاشورا در چیست؟ چرا مهدویت شیعی (بر اساس فلسفه تاریخ شیعه) بدون عاشورا بی معناست؟ آیا عاشورای بدون مهدویت (همانند مکتب شیعی زیدیه یا اسماعیلیه) هم بی معنا نخواهد بود؟

میان برنامه

میان برنامه

یک ادیان آسمانی و پیامبر اسلام؛ پایه گذار نظریه آینده گرایی مقدس

بر اساس نگاه فلسفه تاریخی ابراهیمی، پیامبران در توالی و تسلسل ظهور خود، همگی به یک دین واحد دعوت می کردند. هدف نهایی زمینی آنها هم رسیدن به مدینه فاضله جهانی توحیدی و جهانی سازی معنویت و عدالت توحیدی بود. از این رو، در تاریخ پیامبران هر پیامبری که می آمد، مصدِّق به پیامبران گذشته و مبشّر نسبت به پیامبران آینده به ویژه پیامبر اسلام بود.

با این نگاه، خاتمیت به معنی پایان دوران وحی و پیامبری است، ولی به معنی پایان رابطه آسمان و زمین و استمرار رهبری و حاکمیت انسان های معصوم نیست؛ چرا که پیامبر همواره ضمن تأکید بر خاتمیت بر جای گزینی نبوت با امامت و ولایت تأکید داشت. پیامبر اسلام حتی در مراسم روز غدیر و در خطبه غدیریه خود، در کنار معرفی ولایت و امامت علی ابن ابی طالب، سلسه ولایت را معرفی می کند و به تعداد 12 ولیّ پس از خود تصریح می کند. همچنین در 18 مورد مستقیم یا غیرمستقیم به مسئله مهدویت به عنوان آینده روشن بشریت اشاره دارد.

از این منظر، حتی قرآن از جهت فضلیت شناسی به تفکیک بین پیامبر اسلام و جامعه معاصر با ایشان می پردازد. از منظر قرآن، اگر چه پیامبر اسلام، افضل انسان ها و بلکه افضل پیامبران است، ولی افضل بودن ایشان به معنی افضل بودن جامعه معاصر با ایشان