رسانه و هنر اسلامی صفحه 114

فرهنگی دست یافته است که از آن به بازتاب عالم خارج تعبیر می کند. در این آگاهی اجتماعی، رسانه ها به انعکاس واقعیت خارجی و جهان پیرامونی می پردازند. اگر در گذشته، انسان ها در دو شهر نزدیک به هم، بی ارتباط از یکدیگر می زیسته و دو گویش و زبان متفاوت داشتند و از وضعیت یکدیگر بی خبر بودند، اما امروزه کسب اطلاعات، انسان ها را وارد حوزه های مشترک انسانی کرده است. رسانه ها با هجوم اطلاعاتی، انسان ها را از آگاهی فربه کرده و موجب شده اند دسترسی به اطلاعات در هر زمینه ای، ساده و آسان باشد. به این دلیل، برخی از منتقدان رسانه ها یادآور شده اند که از جمله آسیب های رسانه، ایجاد تزلزل فکری و اعتقادی، نسبیت اندیشی درباره حقیقت و سرگشتگی معرفتی و نیهیلیسم و بی معنایی است؛ زیرا مخاطبان رسانه ها با هزاران کانال ارتباط فکری مواجه هستند که هر یک تفسیر و تبیینی متفاوت و جداگانه از عالم و از رخدادها ارائه می دهند و گاه تفسیرهایی متناقض درباره یک پدیده به وجود می آید که از نتایج روان شناختی آن، این جمله است که مخاطبان آن را به صورت گفته و ناگفته بیان می کنند: «من نمی دانم که حقیقت چیست و کدام تفسیر درست است.» به این ترتیب، یکی از مهم ترین ویژگی های دنیای پست مدرن که همان مخالفت با هر تفسیر کلان و کلی از عالم است، شکل می گیرد؛ زیرا انسان ها آن قدر در برابر تفسیرهای متعدد و متناقض و گاه موازی درباره جهان، هستی و انسان قرار می گیرند که نمی توانند تفسیر یگانه و واحدی از آنها را بپذیرند. به این ترتیب، تفسیرهای منطقه ای، بومی و خرده فرهنگ ها، نتیجه منطقی این دوران شده است، به طوری که در دوره پسامدرن، درباره معنای عقلانیت و عقل گرایی که از مهم ترین ویژگی های عصر مدرنیته شمرده می شود، تفسیری متفاوت از دوران رنسانس و عصر روشنگری ارائه می گردد. به تعبیر لیوتار، در دوره مدرنیته، کوشش و هزینه فراوانی شد تا بتوانند جوامع را به سوی