رسانه و هنر اسلامی صفحه 119

ارتباطی گاه ممکن است برنامه ای دارای مخاطب میلیونی یا میلیاردی باشد. گوینده یا سازنده یک اثر بدون آنکه خود را در میان جمع فراوانی از انسان ها احساس کند، مخاطبان زیادی را در شعاع بزرگ جغرافیایی به خود جذب کند. ارتزاق و جهت دهی فکری مردم به وسیله رسانه ها به قدری قوی است که به تعبیر ادوارد سعید، رسانه های نظام سلطه غرب می توانند تبانی کنند تا برای مثال، میان مفهوم «مسلمان» و «عرب» با «تروریسم» و «خشونت»، در ذهن مردم جهان، توافق و هم خوانی ایجاد کنند و نوعی برانگیختگی عاطفی از جهان اسلام به وجود آورند، به طوری که مردم جهان متقاعد شوند مسلمانان، بحران آفرین هستند، هر چند از دیدگاه مسلمانان، اسلام به تصویر کشیده شده در رسانه ها با اسلام عالم واقعیت و جهان خارج بسیار متفاوت است.(1)

در برابر نگاه مثبت اندیشانه به رسانه و کارکرد آگاهی بخشانه آن، برخی از منتقدان نگاهی منفی و آسیب شناسانه به آن دارند و به نقد رسانه ها می پردازند. ژان بودریار از جمله منتقدان به رسانه است که بر خلاف افرادی همچون مک لوهان که نگرش خوش بینانه به رسانه ها دارند، معتقد است با پیشرفت رسانه ها، حجم بیشتری از اطلاعات دقیق در دسترس مردمان قرار نمی گیرد. وی بر این باور است که در دنیای ما، هر چه رسانه های ارتباطی، بیشتر پیشرفت کرده و حجم اطلاعات بیشتر شده، معنای کمتری به دست آمده است. او از دروغ گویی و خشونت نابخردانه رسانه های همگانی انتقاد کرد و نوشت که این رسانه ها، توده ها را بمباران می کنند و آنان نیز با رضایت کامل از این کنش و نتیجه منطقی اش یعنی از میان رفتن توان ذهنی و