رسانه و هنر اسلامی صفحه 120

خلاقیت، هویتش را پذیرفته اند. او این حکم مشهور مک لوهان را که «رسانه، پیام است»، نماد از خود بیگانگی در جامعه تکنیکی دانست و معتقد بود مک لوهان، بی توجه به کارکردهای منفی رسانه ها، به گونه ای شیفته وار از آنها ستایش کرده است، در حالی که این امر که در عصر ما، رسانه، پیام شده است، به هیچ وجه جنبه مثبت ندارد.(1)

همچنین از دیگر کسانی که به نقد رسانه ها و فرهنگ جدید می پردازد، تئودور آدورنو است. وی که از فرهنگ نوین به «صنعت فرهنگی» تعبیر می کند، به نقد نهادینه سازی برخی از امور به وسیله ابزارهای رسانه ای از جمله هنر می پردازد و معتقد است رسانه ها با به کارگیری ابزاری از هنرها، از عوامل کنترل و محدود کردن انتخاب های مردم است، به طوری که با تبلیغ و تکرار، برانگیختگی احساس و عواطف مردم، امیال و ذایقه آنها را تغییر یا جهت می دهد و مردم، ناهشیارانه و ناخودآگاه، باور می کنند که یک پدیده خاص، بهتر از موارد همگون دیگر است.(2)

فلسفه و زیبایی شناسی تلویزیون و رسانه

فلسفه و زیبایی شناسی تلویزیون و رسانه

امروزه دنیای ما مملو از پیام های رسانه ای است که بخشی از این پیام ها در جهان و زیسته ما توسط رسانه های جمعی، خصوصا تلویزیون منتشر می گردد. رسانه های جمعی برای آگاهی بخش شکل گرفته است اما گاه دیده می شود که فراتر از این امر برای ترویج نظام فکری یا ایدئولوژی خاصی به خدمت گرفته می شوند و حتی می توانند معنا بیافرینند، به طوری که قدرت ها و کشورهای سلطه گر توانسته اند ادراک و فهم خود را از جهان به کمک رسانه ها بر دیگران