رسانه و هنر اسلامی صفحه 156

منتقل شود به آن گرایش می یابند. امروزه هنر و خلاقیت های هنری خصوصا هنرهای تصویری و به ویژه هنرهای نمایشی می توانند یک فکر، رفتار و شخصیت زیبا را به دیگران بنمایانند و زشتی یک گناه، فکر بد و یا شخصیت بد را نشان بدهند. این توانایی و قابلیت در هنر تصویری فرصتی است که رسانه هایی همچون تلویزیون برای ترویج خوبی ها و زیبایی های دین می توانند از آن استفاده کنند. به طور مثال اگر یک فیلم بتواند زشتی مفاهیمی همچون ربا، دروغ و رشوه را با تصویر، داستان و نمایش به دیگران نشان دهد و یا خوبی و زیبایی قرض دادن، بخشش، راستگویی و کمک به دیگران را به تصویر در آورد، به یک معنا زیبایی های دین را بیان نموده است و از منطق دین دفاع نموده است و توده مردم ناخودآگاه به سمت خوبی و زیبایی گرایش یافته و از بدی و زشتی تنفر می یابند. در فرهنگ اسلامی همواره خوبی و زیبایی دو طرف یک سکه بوده و همراه یکدیگرند و بدی و زشتی نیز به همین صورت از طرف دیگر نیز ملازم یکدیگر هستند. در واقع هر جا، امر خوبی وجود داشته است، زیبایی در ذات آن وجود داشته است و هر جا امر بدی وجود داشته باشد، زشتی در ذات آن قرار دارد و انسان های دارای سلامت نفس به راحتی این امر را درک می کنند. امروزه پاره ای از رسانه های غربی بر عکس تلاش می کنند تا بدی را زیبا و خوبی را زشت جلوه دهند حال آن که هنرمندان و رسانه های سرزمین های اسلامی باید بتوانند زشتی ها و زیبایی ها را به طور درست در ضمن آثار هنری چه مستقیم و چه غیر مستقیم با داستان ها، نقش مایه ها، نمادها و کلیه عناصر هنری به دیگران بنمایانند.

همانطور که پیش از این اشاره شد، تلویزیون و وسایل بصری در انواع متفاوت آن همچون تلویزیون خصوصی، دولتی، ماهواره، کامپیوتر و ... در