رسانه و هنر اسلامی صفحه 177

اسلامی و شیعی است، می تواند به کمک خلق این دسته از آثار دینی بیاید. به علاوه استفاده از تمامی عناصر سمبولیک، نقش مایه ها، رمزها و تلمیحات دینی و عرفانی که در سنت نشانه شناسانه مسلمانان ریشه دارد، می تواند در فهم فرهنگ و تمدن دینی در عرصه رسانه ها و هنرهای تصویری به هنرمندان کمک کند.

در فصول اولیه درباره نمادها، استعاره ها، رمز ها، نقش مایه ها، رنگ ها، حجم و شکل، سازه های معماری، عناصر تزیینی در سنت اسلامی سخن گفته شد. بر اساس این نکته که مسلمانان و اهل حکمت از هنرمندان مسلمان، در دوره های پرشکوه از تمدن اسلامی، هنگام به کاربردن این مفاهیم به منظور و مقصود خاص و معانی ویژه ای در ضمن عناصر هنری توجه داشته اند و انتخاب این ویژگی های هنری در سازه های هنری و معماری، عامدانه و برای دخالت دادن معنا و پیام در ضمن تکنیک و فرم بوده است، می توان نتیجه گرفت شاهد گسستی میان هنر اسلامی به ویژه در دوره های میانه از تاریخ هنر اسلامی همچون عصر ایلخانان، تیموریان، صفویه، عثمانی و گورکانی با هنر شکل گرفته در دوره های پس از رنسانس در سرزمین های اسلامی هستیم. به نظر می رسد برنامه سازان و اهالی هنر در جهان اسلام به ویژه سازندگان برنامه در رسانه های جدید مثل تلویزیون، سینما و تئاتر در عرصه هنر های تصویری، شنیداری و برنامه های نمایشی، تبلیغی و آموزشی می توانند این مفاهیم نهادینه شده در سنت عرفانی و فلسفی و به یادگار مانده از حکما، فیلسوفان و عارفان را به خدمت بگیرند. آن گاه برای القای معنا و حتی ایجاد پرسشگری در نسل جوان که از کاربرد و چرایی استفاده از این عناصر سؤال می کند، آن مضامین و الگوها را در برنامه های خود بگنجاند.